Een ode aan de verhalen die troost bieden in DoodGelukkig

Sommige mensen laten een blijvende indruk na, niet alleen door wat ze meemaken, maar vooral door de moed waarmee ze hun verhaal met de wereld delen.

Een paar jaar geleden interviewde ik voor mijn traject DoodGelukkig meer dan twintig bijzondere mensen. Mensen die me meenamen in hun verhaal over verlies, rouw, liefde, geloof, de ziel en de dood. Mensen die kijken naar het leven vanuit een perspectief dat vaak veel verder reikt dan woorden kunnen vatten.

Nu Allerheiligen en Allerzielen weer dichterbij komen, wil ik al deze mensen samen een bijzonder compliment geven. Deze blog is een ode aan hun moed, hun openheid en hun kwetsbaarheid. Want toen, en nog altijd vandaag, is het mijn bedoeling om met deze interviews troost te bieden aan mensen die een dierbare missen, met vragen over de dood zitten of op zoek zijn naar een andere kijk op het leven én de dood.

Elk interview is als een klein lichtje. Sommige lichtjes branden zacht, andere schijnen door een diep verdriet heen. Maar samen vormen ze een verzameling verhalen die mensen kunnen helpen om zich minder alleen te voelen.

Want misschien is dat wel een van de mooiste dingen die we voor elkaar kunnen betekenen: niet alle pijn kunnen wegnemen, niet op elke vraag een antwoord vinden, maar wel even naast iemand gaan zitten. Luisteren. Erkennen. Een beetje licht brengen waar het donker voelt.

En precies daarom wil ik deze interviews opnieuw onder de aandacht brengen.

Niet om de dood mooier voor te stellen dan hij soms is. Niet om verdriet te minimaliseren of om te beweren dat we precies weten wat er na de dood gebeurt. Wel om ruimte te geven aan verhalen, aan vragen, aan verschillende overtuigingen en aan de liefde die blijft bestaan in onze herinneringen.

De vele gezichten van het verlies van een kind

Ze vertelden over het verlies van een geliefde, over een kindje dat veel te vroeg afscheid nam van het leven, over de pijn van kinderloosheid en over de diepe impact van een abortus. Over een broer die door zelfdoding uit het leven stapte, over een jong leven dat abrupt eindigde en over het gemis van een dochtertje of zoontje dat voor altijd een plaats in het hart behoudt.

Hun verhalen laten voelen dat de dood en het verdriet vele gezichten heeft. Dat aanvaarding van de dood, geen knop is die je zomaar omzet, maar een weg die ieder mens op zijn eigen tempo bewandelt. Zij vonden woorden voor wat nauwelijks te verwoorden valt. Ieder zoekt daarbij een uitlaatklep om het onnoemelijk te kunnen aanvaarden.

Zo bracht Carolien Flecijn haar verdriet tot leven met muziek, met de prachtige zelfgeschreven song My Sweet Angel, die ontstond net na het overlijden van haar zoontje Rafaël.  In totaal vertelden vijf mama’s over de weg naar de aanvaarding van het overlijden van hun overleden kind: dankjewel, Véronique Wittezaele, Annemie Moons, Els Lightness, An Gooris en Carolien Flecijn.

Ook twee vrouwen vertelden over hun ervaringen met het moederschap dat er niet kwam, om verschillende redenen. Gertie Driesen bracht ons bij dit gevoelige thema. Ze sprak over de impact van een abortus en over de weg die ze zelf aflegde om daarin heling te vinden. Désirée van Nieuwenhoven heeft het over het stille verdriet van wie het moederschap verlangt, maar telkens opnieuw met verlies en onvervulde verwachtingen wordt geconfronteerd. Hun ervaringen zijn niet hetzelfde als het overlijden van een kind dat al geboren is en deel uitmaakt van het gezin. Toch verdienen ook deze vormen van verlies, afscheid en verdriet het om met mildheid en zonder oordeel beluisterd te worden. Ieder van hen draagt een eigen verhaal, een eigen gemis en een eigen weg door het verdriet.

Voorbij het zichtbare: op zoek naar wat we niet kunnen zien

Barbele Kindt vertelde over het verlies van haar broer Egidius door zelfdoding en de diepe impact daarvan op de mensen die achterblijven. Iele Steen beschrijft hoe het zware auto-ongeluk in Peru en haar bijna-doodervaring haar leven veranderden

Michael Niclaus vertelde over zijn spirituele zoektocht dat hem leidde tot het Christendom.  Medium Martine Debaeke geeft ons dan weer extra uitleg over de verbinding met de onzichtbare wereld, de ‘gene zijde’, zoals zij dat zo mooi noemt.

Marie-Claire van den Bruggen beaamde de vraag of je sterft op de juiste tijd en op de juiste manier. We onderzochten hoe spirituele leraren en wetenschappers kijken naar de cirkel van leven en dood. We luisterden naar verhalen over de ziel, over liefde en dankbaarheid, over wat er mogelijk voor, tijdens en na de dood gebeurt. Zelfs het oude Egypte bracht ons dichter bij een tijd waarin de dood een heel andere plaats kreeg in het leven van mensen. Dankjewel Marie Molemans, dr Eduard van den Bogaert, Bart Bollen, Irene van den Oever voor de perspectieven die jullie met ons deelden.

Doorheen al die verschillende invalshoeken is er één rode draad:

De dood raakt ons allemaal. Liefde houdt niet op waar het leven eindigt.

Mijn geschenk voor troost ❤️

Nu besef ik dat de jaren waarin ik bezig was met het uitwerken van het traject DoodGelukkig ook deel uitmaakten van mijn eigen rouwverwerking. Ik heb het traject een aantal jaren tegen een democratische prijs aangeboden, maar sinds vorig jaar bied ik het helemaal gratis aan.

In de aanloop naar Allerheiligen en Allerzielen, een periode waarin we onze overleden dierbaren misschien nog intenser missen, zet ik deze gesprekken graag opnieuw in de kijker.

Ken je iemand die het moeilijk heeft in deze periode? Iemand die een geliefde, een partner, een broer of zus, een ouder of een kindje moet missen? Deel dan gerust deze gesprekken. Misschien wordt net dat ene verhaal een klein lichtpuntje op een moeilijke dag.

Alle interviews uit het traject DoodGelukkig zijn hier gratis te bekijken.

Je hoeft er niets voor te betalen. Je hoeft alleen maar de tijd te nemen om te luisteren, om stil te staan bij wat je raakt en om misschien iets te ontdekken dat je verder helpt op jouw eigen pad van verlies, rouw of bewustwording.

Lieve geïnterviewden van DoodGelukkig, dankjewel dat jullie jullie verhaal aan mij hebben toevertrouwd. Dankjewel dat jullie mee hebben geholpen om onderwerpen bespreekbaar te maken waar we soms nog te weinig woorden voor vinden. Jullie verhalen zijn niet zomaar interviews die ergens op een playlist staan. Ze zijn stukjes leven, stukjes liefde en stukjes menselijkheid die verder mogen reizen. En als ze ook maar één iemand een beetje troost, herkenning of hoop kunnen geven, dan is dat geschenk onbetaalbaar.

DoodGelukkig – verhalen over leven, liefde, verlies en de dood. Troost begint soms bij het verhaal van een ander.

Dit is de link naar de volledige playlist met alle interviews https://ginadegroote.be/product/doodgelukkig-groeitraject-leren-leven-met-de-dood/