Dertig hartsmensen, één groot groepscompliment

Vorige week contacteerde ik dertig mensen met wie ik al lang een hartsconnectie voel. In een kort bericht vroeg ik hen om gewoon te antwoorden met een JA of NEE op mijn vraag om mee te doen met mijn toekomstplan rond het Complimentmoment. Bijna allemaal antwoordden ze meteen JA, zonder eerst uitleg te vragen. Allemaal vinden ze complimenteren zó waardevol. Ik noem hen hartsmensen. Mensen die vanuit hun hart leven en werken. Maar wat betekent dat eigenlijk: leven vanuit je hart?

Voor mij betekent leven vanuit je hart..

Dat de aandacht voor het menselijke boven al de rest staat. Dat je niet alleen doet wat van je verwacht wordt, maar voelt wat voor jou belangrijk is. Dat je in eerste instantie jezelf graag ziet, zodat je vanuit dat vervulde gevoel ook aan een ander kunt geven. Dat je iets doet omdat het goed voelt, niet omdat iemand het vraagt. Niet omdat het moet. Maar omdat het van binnenuit komt. Hartsmensen zijn voor mij mensen bij wie je helemaal jezelf mag zijn en je je daardoor goed voelt. Je voelt hun betrokkenheid. Hun warmte. Hun oprechte aandacht. Hun waardering.

Is complimenteren generatiegevoelig?

Tijdens het contacteren van deze mooie mensen kreeg ik nogmaals de bevestiging van het verschil tussen generaties. We zijn niet allemaal opgegroeid met complimenten. De reacties daarop zijn daarom soms heel verschillend. Bij veel jongere mama’s zie ik hoe bewust ze met waardering van hun kinderen bezig zijn. Hoe belangrijk ze het vinden om hun kinderen complimenten te geven, hen te bevestigen en te laten voelen dat ze gezien worden. Niet alleen wanneer ze iets goed doen. Maar ook om wie ze zijn. Telkens weer opnieuw krijg ik een warm gevoel als ik dat zie.  Want wat geef je een kind eigenlijk mee wanneer je regelmatig zegt: “Ik zie je.” “Ik geloof in jou.” “Ik ben trots op je.” “Je hoeft niet perfect te zijn.” Je bouwt daarmee niet alleen aan het geluk van vandaag, maar ook aan het zelfbeeld van morgen, én dat is zooo belangrijk!

Tegelijkertijd merk ik bij veel mensen van mijn generatie, en ouder, dat complimenten vroeger helemaal niet zo vanzelfsprekend waren. Je deed wat je moest doen. Je werkte hard. Je zette door. Je zorgde voor je gezin. Gewoon omdat het zo hoorde. Ik zeg niet dat er vroeger geen liefde of waardering was. Maar ze werd minder vaak of zelfs helemaal niet uitgesproken.

Bij de jongere generatie merk ik vaker dat een compliment gewoon wordt aangenomen. Een glimlach. Een dankjewel. Het geven van een compliment is al meer vertrouwd dan het ontvangen, en net daar is volgens mij nog werk aan. Bij anderen merk je dat een compliment echt binnenkomt. Alsof de woorden iets raken wat misschien niet eerder of niet vaak genoeg is uitgesproken. En er zijn ook mensen, in beide generaties, die het compliment bijna onmiddellijk kleiner maken. “Ach, dat valt toch wel mee.” “Ik doe gewoon wat ik moet doen.” “Dat is toch niets bijzonders?”

Mag ik dromen?

Mag ik dromen van een wereld waarin kinderen van jongs af aan leren om elkaar te zien, te waarderen en oprecht te complimenteren?

Van een wereld met volwassenen met een gezonde eigenwaarde, die in iedereen rondom hen de kwaliteiten zien én die ook durven uitspreken, in plaats van jaloezie te voelen omdat zij diezelfde kwaliteit niet hebben.

Integendeel. Ze zijn opgevoed met het besef dat iedereen kwaliteiten heeft. Dat het vooral belangrijk is hoe je met obstakels omgaat. Dat je niet alles wat je overkomt in de hand hebt, maar dat je in alle omstandigheden zelf de creator bent van je eigen leven. Want hoe meer we kinderen leren om elkaar te zien, te waarderen en te versterken, hoe meer we bouwen aan zelfvertrouwen, verbondenheid en respect.

Ik droom van een wereld waarin een compliment geven even vanzelfsprekend wordt als een compliment ontvangen. Van een wereld waarin we niet alleen leren wat we moeten verbeteren, maar ook leren stilstaan bij wat al goed gaat.

Wat zou dat doen met het zelfbeeld van een kind?

Wat zou dat doen met de manier waarop kinderen later in het leven staan?

En misschien nog mooier:

wat zou dat doen met de manier waarop we als volwassenen met elkaar omgaan?

Zou er dan nog zoveel gepest worden? Ik geloof van niet.

En stel je eens voor dat kinderen dit ook leren en doen!

Dat ze elke week even stilstaan bij hun voorbije week.

Wie heeft mij blij gemaakt?

Wie heeft mij geholpen?

Wie heeft mij geïnspireerd?

Wie heeft iets moois gedaan?

En dat ze daarna leren om dat ook uit te spreken.

Een berichtje. Een tekening. Een briefje. Een paar woorden.

Hoe mooi zou het zijn als dat voor kinderen even vanzelfsprekend wordt als leren rekenen, lezen of schrijven?

Hoe mooi zou het zijn als we kinderen niet alleen leren om naar zichzelf te kijken, maar ook om oog te hebben voor de mooie mensen rondom hen?

Zo’n wereld… hoe tof zou dat zijn.

En misschien begint die wereld wel heel klein.

Bij onszelf.

Bij even stilstaan.

Ik doe het elke week.

Elke week neem ik even de tijd om terug te kijken naar de mensen en de mooie momenten die mijn pad kruisten.

Bij de gesprekken die bleven hangen.

Bij de mensen die mij inspireerden, soms zonder dat ze het zelf beseffen.

Soms geef ik het compliment meteen.

Soms pas achteraf. Ik schrijf erover in mijn wekelijkse complimentenblog. Deze week met maar liefst 30 hartsmensen!

Ik kan het iedereen aanraden om het ook eens te doen.

Benieuwd naar mijn volgende complimentenblog?

Ik ook 🙂

Tot volgende week!

Gina