Zeebrugge, die ruwe parel aan zee, met al die mooie mensen

Als ik terugkijk op mijn zomer aan zee, krijg ik weer het gevoel dat je helemaal niet ver weg hoeft te gaan om dat heerlijke vakantiegevoel te ervaren. In die mate zelfs dat, stel dat ik om de één of andere reden nooit meer zou kunnen vliegen, ik de combinatie Herent-Zeebrugge helemaal niet erg zou vinden. Deze zomer heb ik dat als een heerlijke vakantieformule mogen ervaren. Het zijn mijn twee vaste ankerplaatsen geworden: Herent als thuisbasis en Zeebrugge als mijn uitwaai-plek aan zee.   

Zeebrugge was aanvankelijk vooral Wims keuze. Mijn man zaliger had zijn hart aan Zeebrugge verpand. Voor hem was dit dé plek aan de Belgische kust om langere tijd te vertoeven, terwijl ik het aanvankelijk toch eerder voor Duinbergen had. Zeebrugge had voor Wim iets wat geen andere plek aan de Belgische kust hem kon geven. Hier kon hij rust vinden. Hier werd hij niet voortdurend herkend of aangesproken en kon hij, ondanks het feit dat hij toch wel bekend was, even ontsnappen aan werkgerelateerde gesprekken en vele verwachtingen.

Na een paar jaar werd het ook mijn Zeebrugge. Het is een beetje een ruwe parel aan de Belgische kust. Niet gepolijst, niet gemaakt om iedereen te behagen, maar oh zo authentiek. Een plek met karakter. Met mensen die elkaar kennen. Met de zee altijd op de voorgrond en, voor mij zeer belangrijk, met verrassend veel warmte.

Deze zomer ontdekte ik opnieuw dat het niet alleen de zee, de zon en het strand zijn die een plek bijzonder maken.

Het zijn de mensen die er wonen, werken, langskomen en elkaar helpen die een plek écht mooi maken.

En omdat dat heerlijke vakantiegevoel van twee maanden stilaan op zijn einde loopt, vind ik dit eigenlijk hét moment om er eens een Complimentmoment van te maken. Een complimentenblog over Zeebrugge.

Voor de mensen die deze zomer mijn pad kruisten, voor de kleine gebaren die mij bijbleven, voor de mensen die YOGIna mee kleur gaven en voor iedereen die op zijn of haar manier van Zeebrugge zo’n bijzondere plek maakt.

Want soms is het mooiste aan een plek niet wat je er ziet, maar wie je er ontmoet.

YOGinA: verbinden, bewegen, losmaken

YOGinA is voor mij niet zomaar yoga op het strand. Het is een plek waar mensen, natuur, verbinding en soms ook verdriet samenkomen.

Maar wat is YOGinA nu eigenlijk? Voor wie het woord ondertussen kent, maar misschien niet meer precies weet waar het voor staat, leg ik het graag nog eens uit.

YOGinA is mijn manier om de dag te beginnen met yoga: altijd buiten, op het strand van Zeebrugge, met de zon en de maan als natuurlijke klok.

De ingrediënten? Yoga in de buitenlucht, met de opkomende of ondergaande zon als decor en een combinatie van yogastijlen die ik zelf doorheen de jaren heb gevolgd, blijf volgen en graag met anderen deel.

Van zachte yoga bij zonsopkomst, wanneer de wereld nog stil is, tot verstillende avondsessies wanneer de dag langzaam uitdeint naar een trager avondritme. Van het voorjaar tot in de herfst.

Bekijk hier het filmpje van Vroege Vogels over YOGinA

Sinds het overlijden van Wim heeft yoga aan zee voor mij trouwens ook een andere betekenis gekregen. Toen hij nog leefde, deed ik mijn ochtendyoga meestal op mijn eentje in de duinen. Vandaag stel ik mij veel meer open om die momenten met anderen te delen. Er is een openbare Facebookgroep voor wie interesse heeft, op de hoogte blijft of eens wil meedoen.

Zowel in Herent als aan zee start ik mijn dag buiten met yoga.

Wat een zomer was het! Nog 26 graden tijdens de avondyoga en 21 graden bij de ochtendsessies… wat kan daar nu tegenop?

Maar wat ik mij misschien nog het meest zal herinneren van YOGinA 2026, zijn niet de temperaturen of de prachtige zonsopkomsten en ondergangen. Het zijn de mensen die telkens opnieuw hun matje uitrolden.

Mijn trouwste yogi’s Ann, Sara, Sofie en Carine bijvoorbeeld. Mensen die zo vaak kwamen dat ze ondertussen bijna deel van het strand in ochtend- of avondgloren zijn geworden. 😉 Maar evengoed alle nieuwelingen die deze zomer hun weg naar YOGinA vonden, zoals Hilde, Katia, Siska en Valerie.

Een heel speciaal compliment geef ik aan Ann Van Mello. Zij is er al bij sinds het prille begin van YOGinA, na het overlijden van Wim. Ze is fan van alles wat ik doe, ondersteunt mijn missie met een groot hart, kocht mijn boek, ging in op mijn aanbod ‘Soulstormen met Gina’, kwam naar het jubileumfeest voor 15 jaar CHANGE en Complimenten, boekte zelfs ooit een op maat gemaakte YOGinA-sessie tijdens een girlsweekend. Na een avondje uit startten ze de zondag samen met yoga op het strand — niet bij zonsopkomst, maar tegen 11 uur:). Doorheen al die jaren is Ann zo vaak van de partij geweest. Wat begon met Ann als deelneemster aan YOGinA, groeide uit tot zoveel meer: een vriendschap gebaseerd op vertrouwen, respect, samen lekker gaan eten en veel fun. En daarvoor zet ik haar graag eens in de spotlight in dit complimentmoment. ❤️

YOGinA verbindt

Misschien is dat wel een van de mooiste dingen die ik de voorbije jaren heb mogen ontdekken: YOGinA brengt mensen samen.

Zo leerde ik niet alleen Ann veel beter kennen, maar ook Lieve. Ze vond die ochtendbeleving én de deelneemsters zó inspirerend dat er een hecht WhatsApp-groepje uit ontsproot. Een groep vrouwen die elkaar dankzij YOGinA vond en die ondertussen minstens één keer per jaar samenkomt. Haar kleinkinderen zijn gek op mijn hondje en vergezelden mij graag tijdens één van mijn ochtendwandelingen met Koffee.

Hoe mooi is dat?

Yoga is dan niet meer alleen een uurtje bewegen of naar binnengaan op een matje. Het is een moment waarop je helemaal jezelf mag zijn en soms ontmoet je mensen die met je resoneren. Mensen die je beter wilt leren kennen, en waaruit vriendschappen kunnen ontstaan.

YOGinA maakt dingen los

Deze zomer bracht ook momenten die wat dieper gingen. Want yoga gaat soms over veel meer dan lenigheid, ademhaling of een mooie houding.

Tijdens één van de ochtendsessies zag ik iets wat ik nog niet eerder had meegemaakt: iemand die tijdens de yoga zo diep in haar proces kwam dat het lichaam begon te reageren met kokhalzen en de neiging om over te geven. Voor mij was dat een heel bijzonder moment, omdat een lichaam zich pas zo ver durft open te stellen wanneer het zich veilig voelt.

Dat raakte mij diep. Verdriet en rouw kunnen zich ook lichamelijk vastzetten. Dat dit lichaam zich blijkbaar veilig genoeg voelde om iets los te laten wat al lang werd meegedragen, maakte mij dankbaar dat ik getuige mocht zijn van dat moment.

Misschien is dat net waarom yoga zo bijzonder kan zijn: je hoeft niet altijd woorden te hebben. Soms mag je gewoon even zijn. Ademen. Voelen. Loslaten — wanneer je daar klaar voor bent.

De horeca

Ook in de horeca zag ik deze zomer mooie voorbeelden van collegialiteit, elkaar iets gunnen en er voor elkaar zijn.

Robin van Banana Moon Beach Club en ’t Zandlopertje, pal recht voor mijn deur, ken ik al jaren. Hij is zowat mijn dichtste buur. Wat mij trof was zijn hulpvaardigheid bij foodtruck Terra. Toen er een ferme wind opstak, stond Robin meteen klaar om de tent te helpen rechtzetten. Gewoon elkaar even helpen wanneer het nodig is. Zo mooi.

Terra verdient trouwens ook een compliment. Hun zelfgemaakte vegetarische burgers zijn overheerlijk. En zo slim bedacht: nergens staat aangekondigd dat alles vegetarisch is, het woord burgers is waar mensen op afkomen:). Je kiest gewoon omdat alles er zo lekker uitziet. Een slimme manier om ook niet-vegetariërs te laten ontdekken dat lekker ook anders kan. Ik nam er de Holy Moly Burger in combinatie met crispy Zucchini — echt een aanrader!

Diezelfde collegialiteit, of moet ik concullegialiteit zeggen, zag ik ook bij Klaas van Sea & Sand, die ik eerder al complimenteerde in een vorige blog. Hij promoot niet alleen zijn eigen zaak, maar wijst zijn klanten erop om ook eens langs te gaan naar het pas geopende Feng Shui. Een nieuwe zaak in de kijker zetten en je klanten ernaartoe sturen, terwijl je zelf in dezelfde sector zit: dat is elkaar iets gunnen. En dat verdient een compliment.

De naam Feng Shui past trouwens helemaal bij mijn holistische visie. Je voelt het ook meteen wanneer je de zaak binnenstapt: de energie stroomt er, letterlijk en figuurlijk, in flow.

Ook bij de Surfclub North voel je die fijne sfeer. Natacha is er immer vriendelijk en zorgt mee voor dat welkome, warme gevoel dat zo bij de kust hoort. Het zijn soms kleine ontmoetingen, een glimlach, een vriendelijk woord, maar ze maken wel degelijk een verschil.  Zo ook bij foodtruck La Vita e bella, die voor mij zelfs de moeite doet om lasagne mee te brengen vanuit hun restaurant in Brugge. Dat soort kleine attenties maken een mens toch gewoon blij.

En dan zijn er nog Ambrosius en Lagaar, waar we sinds jaar en dag met ons gezin het Zeebrugse vismenuutje gingen eten. Deze horecazaken werden een stukje van mijn eigen verhaal. Je komt er als gezin, later kom je er met anderen en voor je het goed en wel beseft, zijn er jaren voorbij. Dat besefte ik tijdens een leuk gesprek met Elina, de dochter van de Lagaar. Ik heb haar als het ware zien opgroeien en nu vertelde ze me vol enthousiasme dat ze, net als Tonya, ooit creative director wil worden. Ze kijkt enorm naar Tonya op, volgt haar in alles wat ze doet en ziet haar als een voorbeeld.

Gek toch hoe je op zo’n moment even stilstaat bij de evolutie van het leven? Van mijn kleine Tonya, die dol was op het Zeebrugse vismenuutje, en nu de volwassen vrouw die vandaag in New York haar grote droom aan het waarmaken is. En ondertussen staat daar Elina, een nieuwe generatie met haar eigen dromen, die op haar beurt geïnspireerd raakt door Tonya.

Misschien is dat wel de cirkel van de tijd: kinderen worden groot, dromen worden doorgegeven en voor je het goed en wel beseft, zit je aan dezelfde tafel naar een nieuwe generatie te luisteren. ❤️

Zeebrugge groot en klein, alles kan!

Deze zomer zag ik het weer allemaal in Zeebrugge: drie grote massa-evenementen met op de affiche David Guetta, We Can Dance en Bomboclat. Events die duizenden mensen op de been brengen in een wijk die op andere momenten zo heerlijk rustig kan zijn.

Maar Zeebrugge is niet alleen een plek waar grote evenementen plaatsvinden. Het is ook een gemeenschap. En een gemeenschap wordt niet gemaakt doordat iedereen altijd hetzelfde denkt, maar doordat mensen betrokken zijn.

Dat brengt natuurlijk volk, drukte en soms ook gemopper met zich mee. Maar wat mij vooral opviel, was hoeveel bewoners de evenementen omarmen. En hoe mensen die aanvankelijk wat klagen, in de fantastische lokale groepen soms op een positieve manier van repliek worden gediend.

Een gemeenschap wordt niet gemaakt doordat iedereen altijd hetzelfde denkt. Ze wordt gemaakt doordat mensen betrokken zijn.

Ik zag een goede samenwerking tussen Stad Brugge en de organisatoren om deze grote events mee in goede banen te leiden. En over betrokkenheid gesproken: wat een puik werk leverde de schoonmaakploeg van Stad Brugge.

De ochtend na al dat volk stapte ik buiten en dacht ik: waar is iedereen gebleven?

Alsof er nauwelijks iets gebeurd was.

Geen zee van afval. Geen spoor van de massa. Gewoon opnieuw het rustige Zeebrugge.

Een dikke pluim voor de mensen die daarvoor zorgden.

Maar soms zijn het net de kleine dingen die het meest blijven hangen. Zoals de shuttledienst die elke dag van 14 tot 17 uur mensen naar zee brengt en bestuurd wordt door vrijwilligers.

Zo raakte mijn 90-jarige mama deze zomer toch nog aan zee. Tijdens ons ritje werd meegedacht, geholpen en rekening gehouden met het feit dat mama minder goed te been is. Want de zee ligt nu eenmaal een eindje stappen en niet iedereen kan dat even makkelijk.

Ik vind dat heerlijk. Mensen die vrijwillig hun tijd geven om anderen iets mogelijk te maken. Geen groot gebaar, geen heldendaad. Gewoon menselijkheid. En net die kleine dingen raken mij. ❤️

Zeebrugge beweegt. Soms groots, soms klein. Maar altijd dankzij mensen.

Buren & co

En last but not least: mijn lieve buren Trees, Johanna, Emmy en Isabelle.

Heb je een vraag, een uitdaging of een probleem? Eén adres waar je terechtkan: Trees.

Mensen laten weten dat ik yoga geef op het strand? Isabelle en Els.

Mijn complimentenblogs en yogaberichten telkens opnieuw delen op sociale media? Emmy.

Bij een koffietje of wijntje filosoferen over het leven? Johanna.

Misschien lijken dit maar kleine dingen, maar het zijn net die gebaren die zeggen: ik zie je, ik hoor je en ik steun je. Voor iemand die schrijft en organiseert, is zo’n steun echt waardevol. En daar ben ik oprecht dankbaar voor. ❤️

Misschien is dat wel wat ik deze zomer opnieuw mocht ervaren: het zijn vaak geen grootse dingen die het leven bijzonder maken. Het is een aaneenschakeling van kleine dingen: elkaar iets gunnen, samen lachen, een yogamat uitrollen, een koffietje drinken…

Zeebrugge is nog véél meer

M