Een postuum compliment aan de twee mannen die mijn leven kleur gaven

Soms komen complimenten te laat.

Woorden die je nog wilden zeggen.
Een dankjewel dat onuitgesproken bleef.
Een erkenning die uitbleef.

Juni en juli…

Voor mij maanden van stilstaan bij de belangrijke mannen in mijn leven, die er niet meer zijn. 💛

14 juni – Vaderdag
29 juni – Onze trouwdag
3 juli – Sterfdag van pa

Ik heb het mezelf geleerd:
niet te focussen op het gemis, want dat zal er altijd zijn —
maar op alles wat er wél nog is.

Vandaag kijk ik met een glimlach naar deze foto.
Naar de liefde die Wim en ik toen vierden, samen met onze ouders. Een kostbare herinnering aan wat was en wat altijd zal blijven.

Ik denk aan mijn vader en mijn man. Mijn pa overleed drie jaar vóór mijn trouwdag.
De ziel van Wim koos 25 jaar later ervoor om over te gaan.

Mijn vader en mijn man. Twee krachtige mannen. Twee liefdes. Ze hebben mee mijn leven vorm gegeven en zijn nog dagelijks aanwezig.

Fysiek zijn ze er niet meer.
Ik mis hen enorm: hun aanwezigheid, hun stem en hun aanrakingen komen nooit meer terug.

Maar wat blijft, zijn de herinneringen, de waarden die ze hebben doorgegeven en de liefde die zich vandaag op een andere manier laat voelen.

Nog altijd intens aanwezig. 💛

Mijn pa

Meestal heeft iedereen een vader. De eerste man in je leven.
Iemand die je, vaak onbewust, laat voelen wat mannelijke energie betekent.

Bij mijn pa uitte zich dat in hard werken, maar evengoed in genieten. In het weekend een pintje pakken, uitgaan en dansen.

Zijn motto was: “Als je moet werken, moet je je maximaal geven. En als je plezier maakt, moet je ook voor het maximale gaan.”

De manier waarop hij in het leven stond…
heeft mee gekleurd hoe ik vandaag kijk naar verantwoordelijkheid, naar engagement en genieten.

In mijn boek MY CHANGE vertel ik uitgebreid hoe belangrijk hard werken voor hem was.
Het zat in wie hij was. En welke impact dat heeft gehad op mijn vorming.

Mijn postume compliment voor jou, pa.

Voor je inzet, je doorzettingsvermogen en je verantwoordelijkheidsgevoel.

Maar ook omdat je ons hebt laten zien hoe belangrijk het is om te genieten van het leven. Muziek. Dansen. Lachen. Werken én plezier maken hoorden voor jou allebei voluit bij het leven.

En misschien nog het meest van al: dankjewel dat je mij als klein meisje van de verstikkingsdood hebt gered. Dat besef kwam pas jaren later, tijdens een QHHT-sessie (Quantum Healing Hypnosis Technique) bij Claudine Drees. Een methode die via diepe ontspanning helpt om inzichten uit het onderbewuste naar boven te brengen.

Nog elke ochtend voel ik de verbinding met mijn pa wanneer ik tijdens mijn yoga in de tuin een vink uitbundig hoor fluiten. Hij was een gepassioneerd vinkenzetter, en telkens ik dat gezang hoor, voelt het alsof hij even dichtbij is. Zijn inzet en engagement voel ik ook wanneer ik zelf achter mijn laptop zit te creëren en te schrijven. Alsof een stukje van hem nog altijd met mij meewerkt.

Wim, mijne Wimme

Wim was de man die mij leerde durven. Durven uit mijn comfortzone stappen en doen.

Vanaf onze eerste kennismaking op het reclamebureau zag hij talenten in mij die ik zelf nog niet zag. Hij moedigde me aan, daagde me uit en geloofde in mij, vaak nog meer dan ikzelf.

We waren totaal verschillend. Waar hij te veel van had, had ik soms te weinig. En omgekeerd. Juist daardoor vulden we elkaar zo mooi aan.

Hij was ontzettend intelligent, maar droeg die intelligentie nooit als een trofee. Integendeel. Hij zei vaak dat iemand met gezond boerenverstand soms veel intelligenter is dan de meest hoogopgeleide intellectueel. Meer dan eens legde hij me het verschil uit tussen intellectueel zijn en intelligent zijn.

Tijdens zijn laatste levensjaar werd onze verbondenheid nog intenser dan in de dertig jaar die we samen hadden beleefd. Ondanks zijn ziekte bleef hij nieuwsgierig, hoopvol en geïnteresseerd in alles wat mij bezighield. Hij stelde eindeloos veel vragen over mijn holistische kijk op leven en dood, alsof hij zich met openheid voorbereidde op het onbekende.

Hij bleef ook in mij geloven. Vaak zei hij:
“Gina’ke, jij zou een goede spreker zijn. Jij kunt moeilijke dingen zo eenvoudig uitleggen. Als jij het vertelt, geloven de mensen het.”

Die woorden draag ik vandaag nog altijd met me mee.

Mijn postume compliment aan jou, Wim.

Dankjewel dat je mij hebt leren geloven in mezelf. Dat je mijn talenten zag, lang voordat ik ze zelf kon zien. Dat je me telkens opnieuw uitnodigde om uit mijn comfortzone te stappen en mijn eigen weg te volgen.

Dankjewel voor het vertrouwen dat je in mij had. Dat draag ik nog elke dag met me mee.

Ik voel hoe je over mijn schouder meekijkt naar alles wat ik in dit leven doe. Alsof je me stilletjes blijft aanmoedigen om te blijven groeien en mijn talenten in de wereld te zetten.

Voor mij is postuum complimenteren zeer waardevol

Misschien is het wel één van de mooiste dingen die je kunt doen:

niet blijven hangen in wat er niet meer is, maar koesteren wat er altijd zal zijn.

Soms komen complimenten te laat.

Woorden die je nog wilde zeggen.
Een dankjewel dat je nog wilde geven.
Erkenning die je misschien te weinig uitsprak toen het nog kon.

En toch… is het niet te laat.

Voor mij is alles energie.
Tijdens het leven, maar ook daarna.
Ook woorden zijn energie. Dus ook complimenten.

Gesproken of geschreven, woorden hebben impact.
Ze brengen iets in beweging. Ook in wat we niet kunnen zien. 
Ik geloof dat sterk.

Alhoewel ik absoluut niet twijfel aan mijn stelling vond ik het toch wel fijn om ze even te checken met medium Martine Debaeke, wie ik ooit interviewde voor DoodGelukkig. Haar antwoord bevestigde dit. “Aan de andere zijde zijn zielen nog steeds heel ontvankelijk voor liefde en waardering. Wanneer ze terugkijken op hun leven, zien ze niet alleen de mooie momenten, maar ook de keuzes die ze anders hadden willen maken. Zielen voelen de emoties van hun dierbaren nog heel sterk aan: verdriet, pijn, gemis, maar ook de kleine menselijke kantjes die soms zijn blijven hangen. Juist daarom betekent een oprecht compliment zoveel. Ze voelen zich erkend in al het goede dat ze hebben gebracht.”

Haar antwoord bevestigde mijn gevoel:

“Aan de andere zijde zijn zielen nog steeds heel ontvankelijk voor liefde en waardering. Wanneer ze terugkijken op hun leven, zien ze niet alleen de mooie momenten, maar ook de keuzes die ze anders hadden willen maken. Zielen voelen de emoties van hun dierbaren nog heel sterk aan: verdriet, pijn, gemis, maar ook de kleine menselijke kantjes die soms zijn blijven hangen. Juist daarom betekent een oprecht compliment zoveel. Ze voelen zich erkend in al het goede dat ze hebben gebracht.”

Wat oprecht is, verdwijnt dus niet.
Het leeft verder,
in jou,
in jouw herinneringen,
in de liefde die blijft.

Bij het schrijven van deze woorden komt er een gedachte op:

Wat als ik met DoodGelukkig rond Allerzielen, de sterfdag van Wim, een Postuum Complimentmoment organiseer?

Een moment waarop mensen hun postume complimenten kunnen delen.
Met elkaar, in verbinding. Samen onze dierbaren eren met positieve woorden, hen eren voor wie ze voor ons zijn geweest en altijd zullen blijven.

Wordt vervolgd…

Ik doe het elke week…

Even stilstaan bij wat voorbij is.
Bij de mensen die mijn pad kruisten.

En hen, al is het soms achteraf,
nog een complimentje geven.

Ik kan het iedereen aanraden om het ook te doen.

Benieuwd naar mijn volgende complimentenblog?
Ik ook 🙂

Heb je interesse om je te verdiepen in het leven na de dood? Bekijk dan zeker het boeiende interview dat ik had met medium Martine Debaeke.