Een ode aan zij die de jacht op de eeuwige jeugd achter zich laten

Vorige week viel mijn oog op een interview in Primo met actrices Nicoline Dossche en Christel Van Schoonwinkel over ouder worden. Zij benoemden de enorme druk die vrouwen vandaag ervaren om er jong en perfect uit te blijven zien. In een wereld die ons voortdurend uitnodigt om onszelf te corrigeren, verbeteren en verjongen, heb ik een diep respect voor wie bewust beslist: “Ik hoef mezelf niet langer te corrigeren. Ik mag mezelf gewoon omarmen.”

Mensen die botox gebruiken zien er fantastisch uit, maar voelen ze zich ook goed? Waarom de natuur tegenhouden?   –  Nicoline Dossche

Daarom wil ik deze week eens een ode brengen aan vrouwen die heel bewust kiezen om niet mee te doen aan de eindeloze jacht op de eeuwige jeugd.

Want laten we eerlijk zijn: de eeuwige jeugd is een wedstrijd die je nooit kunt winnen. Hoe vermoeiend moet het zijn om voortdurend te proberen de tijd te slim af te zijn? Steeds opnieuw dat ene rimpeltje, dat grijze haartje, die verandering in je gezicht of lichaam die je liever niet ziet. En telkens weer de boodschap dat het beter, jonger, gladder, strakker of mooier kan. Altijd opnieuw verbeteren. Corrigeren. Bijsturen. Verjongen. En daar hangt bovendien een behoorlijk prijskaartje aan.

Gelukkig tonen steeds meer vrouwen wie ze zijn en hoe ze ouder worden. En die rimpels, die horen erbij.   –  Christel Van Schoonwinkel

Onzekerheid als verdienmodel

We leven in een wereld waarin onzekerheid én angst een verdienmodel zijn geworden. Het aanbod om iets aan jezelf te ontdekken wat moet veranderd worden is enorm: wat begon bij make-up en huidverzorging,  groeide uit tot permanente make-up, fillers, liftings en allerlei cosmetische ingrepen. En wat me daarbij soms raakt, is dat de doelgroep steeds jonger lijkt te worden.

Het lijkt alsof de boodschap “Je bent goed en mooi zoals je bent” steeds minder wordt gehoord, terwijl ons voortdurend het tegenovergestelde wordt voorgehouden.

Dit is geen kritiek op wie plezier beleeft aan make-up, verzorging of cosmetische behandelingen, in welke vorm dan ook. Iedereen mag daarin zijn eigen weg kiezen. Ik doe nooit mee aan het beoordelen, laat staan veroordelen, van iemands keuzes. Maar ik merk wel dat mijn hart een sprongetje maakt wanneer ik iemand zie die zichzelf graag ziet, de evolutie accepteert en zichzelf dus niet als een project beschouwt dat voortdurend verbeterd moet worden.

Een gezicht dat geleefd heeft

Ik heb er al lang vrede mee. Rimpels zie ik al lang niet meer als een vijand.

Een gezicht dat verandert, is geen fout of tekortkoming. Uiteindelijk is het de uitstraling van dat gezicht die voor mij telt.

Rimpels vertellen dat iemand veel heeft gelachen, misschien heeft gehuild, zorgen heeft gekend, heeft liefgehad, teleurstellingen heeft meegemaakt en telkens weer is opgestaan.

Het geleefde leven mag toch zichtbaar zijn? Door je levensverhaal met zachtheid te omhelzen, straal je zoveel authenticiteit uit.

En natuurlijk is het leuk als mensen je jonger schatten dan je bent. Zeker wanneer je weet dat daar geen inspuitingen of snijwerk aan te pas kwamen. Zo’n compliment tovert spontaan een glimlach op mijn gezicht.

De rol van make-up is voor mij te accentueren waar je trots op bent. Een beetje kleur, wat eyeliner, mascara of een mooie lippenstift kan je gezicht extra laten stralen.  Zelfs daarin ben ik veranderd. Vroeger was mijn make-uproutine veel uitgebreider. Vandaag hou ik het bewust bij deze drie dingen: lippenstift, eyeliner en mascara. Niet omdat ik make-up niet meer leuk vind, maar omdat ik steeds meer tevreden ben met wat ik zie en minder het gevoel heb dat er iets gecorrigeerd moet worden.

Misschien is dat wel de mooiste evolutie: niet minder zorg dragen voor jezelf, maar steeds minder het gevoel hebben dat je jezelf moet veranderen. Ik hoef niet meer terug naar hoe ik er vroeger uitzag. Ik hoef ook geen jongere versie van mezelf te worden. Ik wil mezelf zien zoals ik vandaag ben.

En dan kijk ik in de spiegel en denk ik:

Dit ben ik.

En precies daarom moest ik aan drie vrouwen denken die voor mij elk op hun eigen manier iets van die houding belichamen.

Drie vrouwen die hun evolutie omarmen ❤️

Dat interview deed me nadenken over mijn eigen evolutie én over mooie voorbeelden daarvan. Vrouwen die op hun eigen manier laten zien dat ouder worden niet betekent dat je afgeschreven bent of minder interessant wordt. Want laten we eerlijk zijn: de eeuwige jeugd is een wedstrijd die je nooit kunt winnen. Deze vrouwen kwamen spontaan bij me op: Meryl Streep, wijlen Martine Tanghe en Chris Lomme.

Ze laten zien dat een vrouw niet minder wordt wanneer ze ouder wordt.  Dat haar gezicht mag veranderen. Dat haar lichaam mag evolueren.  Dat haar carrière, haar stem, haar talent, haar humor en haar persoonlijkheid niet verdwijnen omdat er rimpels bijkomen. Het is die uitstraling van binnenuit die dat alles overstijgt.

Je kunt ouder worden én blijven schitteren. Je kunt rimpels hebben én aantrekkelijk zijn. Je kunt grijs worden én stijl hebben.

Meryl Streep: blijft de hoofdrol spelen

Meryl Streep vind ik een bijzonder mooi voorbeeld.

Niet alleen omdat ze vandaag, op 77-jarige leeftijd, nog altijd grote rollen speelt, maar vooral omdat ze al jarenlang heel open spreekt over de druk op vrouwen om jong te blijven en over cosmetische ingrepen.

Ze heeft zich kritisch uitgesproken over Botox en plastische chirurgie. Als actrice vindt ze het bovendien belangrijk dat haar gezicht kan blijven bewegen en emoties kan uitdrukken. Ze ziet ouder worden niet als een verlies, maar juist als een mogelijkheid om te veranderen en te groeien.  

En dan is er die prachtige uitspraak van haar:

“I like who I am now.”

Dat vind ik misschien wel een van de mooiste boodschappen die je als vrouw kunt uitspreken wanneer de jaren voorbijgaan.

Niet: ik wou dat ik er nog uitzag zoals vroeger. Maar: Ik hou van wie ik nu ben.

En hoe mooi is de context waarin we haar vandaag opnieuw zien? Meryl Streep keert op 77-jarige leeftijd terug als Miranda Priestly in The Devil Wears Prada 2 — een filmwereld waarin mode, schoonheid, stijl en uiterlijk opnieuw centraal staan.

Ze hoeft blijkbaar niet jonger te worden om relevant te blijven, haar leeftijd niet uit te wissen om een hoofdrol te spelen.

En precies daarom verdient zij voor mij een compliment.

Martine Tanghe: haar leeftijd deed niets af aan haar kracht

Wijlen Martine Tanghe hoort voor mij in dit rijtje. Meer dan veertig jaar was ze een van de meest vertrouwde gezichten van de Vlaamse televisie. Ze werd ouder in het volle zicht van Vlaanderen, maar haar leeftijd maakte haar nooit minder geloofwaardig, minder deskundig of minder relevant.

Ze hoefde geen jongere versie van zichzelf te worden om haar plaats aan de top van het VRT Journaal te behouden.

In haar reactie na het ontvangen van de TelevisieSter voor beste presentatrice zat eigenlijk alles vervat: humor, zelfrelativering én een rake waarheid.

“Dat ik daarvoor zo oud geworden moet zijn.”

Want waarom zou ouder worden eigenlijk iets zijn dat je moet verbergen?

Martine Tanghe liet zien dat een vrouw niet jong hoeft te blijven om een sterke, mooie en indrukwekkende  vrouw te blijven. Haar autoriteit, intelligentie en présence werden nooit overschaduwd door haar leeftijd. Er zijn weinig andere Vlaamse presentatrices die haar zijn voorgegaan of in haar voetsporen zijn getreden.

Daarom verdient ze postuum nog eens een compliment voor haar impact.

Chris Lomme: ouder worden is niet hetzelfde als verdwijnen

En dan is er Chris Lomme.

Zij durft een duidelijk standpunt in te nemen over cosmetische ingrepen. Toen haar de vraag werd gesteld naar eventueel gebruik van Botox, was haar antwoord zeer helder: “Never! Dat is niet aan mij besteed, net als plastische chirurgie.”

Die helderheid, durf en duidelijke intentie verdienen een heus compliment. Nogmaals: ik vel absoluut geen oordeel over vrouwen die even duidelijk zijn in hun visie en keuze voor het gebruik van Botox of plastische chirurgie. Want net als Chris Lomme romantiseer ook ik het ouder worden zeker niet. Je hoeft ouder worden niet fantastisch te vinden om het te accepteren. Je mag het soms lastig vinden. Je mag treuren om wat verandert. Het kan wennen zijn aan je veranderende gezicht en lichaam. Maar hoef je jezelf daarom voortdurend te repareren? Chris Lomme heeft daar een heel nuchtere kijk op en zei ooit: “Ouder worden is niet plezant. Of toch niet voor mij.” Dat vind ik eigenlijk verfrissend.

Misschien vat een andere uitspraak van Chris Lomme het nog mooier samen:

“Oud worden betekent niet dat je afgeschreven bent.”

Precies dát is voor mij de essentie.  En daarom dit gemeende compliment.

Ik doe het elke week…

Elke week neem ik even de tijd om stil te staan bij de mensen die mijn pad kruisten.

Bij de gesprekken die bleven hangen.
Bij de mensen die mij inspireerden, soms zonder dat ze het zelf beseffen.

En hen, al is het soms achteraf, nog een complimentje geven.

Ik kan het iedereen aanraden om het ook te doen.

Benieuwd naar mijn volgende complimentenblog?

Ik ook ” alt=”🙂” data-src=”https://s.w.org/images/core/emoji/17.0.2/svg/1f642.svg” />.

Tot volgende week.

Gina