Niet elke grote droom hoeft jouw droom te zijn…

Ik heb een bijzondere bewondering voor mensen die de moed hebben om “nee” te zeggen.

Niet omdat ze uit gewoonte overal tegenin gaan. Niet omdat ze rebels willen zijn of bewust tegen de schenen van de maatschappij willen schoppen. En zeker niet omdat hun “nee” voortkomt uit angst.

Het zijn mensen die stevig in zichzelf staan, en dat bewonder ik. Mensen die zichzelf zo goed kennen en goed voelen wat bij hen past, dat ze kunnen zeggen: dit is misschien een prachtige kans, maar het is niet míjn kans. Dit is misschien een droom van velen, maar niet mijn droom.

De kunst is niet om elke droom na te jagen of meteen ja te zeggen op elke kans, hoe prachtig ook

Het gaat erom te voelen of dit écht bij jou past. Of je er oprecht naar verlangt, of dat verwachtingen van je directe omgeving en de maatschappij langzaam jouw eigen verlangen hebben overschreven.

Dat verschil voelen. Bewust worden van wat werkelijk van jou is en wat je misschien bent gaan verlangen omdat het je werd voorgehouden als iets om naar te streven. Dát blijft voor mij ook nog altijd een serieuze aftoetsoefening. Misschien is dat wel een vorm van levenskunst.

We leven in een wereld waarin “ja” vaak wordt beloond.

Ja tegen een promotie.
Ja tegen meer zichtbaarheid.
Ja tegen een televisieprogramma.
Ja tegen een unieke kans.
Ja tegen een luxevakantie.
Ja tegen een schoonheidsideaal.
Ja tegen een leven dat op papier perfect lijkt.

Alsof succes alleen bestaat uit zoveel mogelijk deuren openen. Maar moet dat altijd? Niet elke deur die opengaat, is een deur waar ook jij door móét stappen

Misschien schuilt de ware levenskunst juist in het herkennen van de deuren die niet voor jou bedoeld zijn. Het leven biedt meer mogelijkheden dan we ooit allemaal kunnen aangrijpen. Niet het aantal open deuren bepaalt de rijkdom van je leven, maar de aandacht waarmee je kiest welke deur je binnengaat.

Want een weloverwogen “nee” ontstaat niet uit koppigheid. Het ontstaat uit zelfkennis. Uit voelen. Uit trouw blijven aan je eigen waarden, ook wanneer de buitenwereld je probeert te overtuigen dat je iets anders zou moeten willen.

Een “nee” betekent vaak dat je jezelf door en door kent. Dat je weet waar je energie van krijgt, maar ook wat je energie kost. Dat je je grenzen kent en durft te bewaken. Dat je voelt wat écht bij je past.

Het is kiezen voor authenticiteit boven verwachtingen. Voor innerlijke rust boven uiterlijke erkenning. Voor een leven dat niet wordt geleid door wat anderen bewonderen, maar door wat voor jou klopt.

Misschien is dat wel de echte kunst: niet zoveel mogelijk deuren openen, maar voelen welke deur bij jou past en de moed hebben om die binnen te stappen.

Want soms is een “nee” veel moediger dan de voor de hand liggende “ja”.

Ik vind het bijzonder dat ik deze gedachte mag illustreren met concrete voorbeelden van fantastische BV’s. Niet omdat ze Bekende Vlamingen zijn, maar omdat ze voor mij staan voor iets veel mooiers: Bewuste Veranderaars. Mensen die een groot publiek bereiken, niet door overal “ja” op te zeggen, maar juist door bewust keuzes te maken en trouw te blijven aan wat voor hen klopt.

Mijn compliment aan dezeBewuste Veranderaars om trouw aan zichzelf te blijven

Ik denk aan An Lemmens, die al jarenlang heel bewust haar gezin buiten de schijnwerpers houdt. Ze deelt haar werk en haar leven met Vlaanderen, maar kiest er tegelijk voor om haar kinderen niet publiek te maken. In een tijd waarin steeds meer mensen elk stukje van hun privéleven online delen, blijft zij consequent kiezen voor de bescherming van haar gezin.

Ik denk aan Tatiana Beloy en een bericht waarin ze vertelde dat een vriendin haar vroeg om samen naar een lezing of workshop te gaan. Toch zei ze nee, omdat het moment alleen in de auto voor haar een waardevol me-moment is.

Op het eerste gezicht lijkt dat misschien een klein voorbeeld. Maar eigenlijk zit daar een mooie vorm van zelfkennis in. Weten waar je energie van krijgt. Voelen wat je nodig hebt. En durven kiezen voor jezelf, ook wanneer de keuze voor een ander misschien minder logisch lijkt.

Want niet alles wat mooi, interessant of verbindend is, hoeft ook jouw ja te zijn.

Ook is er Evi Hanssen. Zij koos ervoor om een grote televisieopportuniteit niet aan te nemen, terwijl velen staan te popelen om deel uit te maken van een kijkcijferkanon als The Masked Singer. Niet omdat de kans niet mooi was, maar omdat ze voelde dat niet elke mooie kans ook automatisch haar kans is.

Ook haar bewuste keuze om geen alcohol meer te drinken vind ik een mooi voorbeeld van een weloverwogen “nee”. Niet vanuit een probleem of omdat het haar werd opgelegd, maar omdat ze voelde dat die keuze beter aansloot bij wie ze vandaag wil zijn.

Een “nee” hoeft niet altijd een afwijzing te zijn. Soms is het een bewuste keuze vóór jezelf.

Ik sluit graag af met Leen Dendievel. Samen met haar partner Udo koos ze heel bewust voor een leven zonder kinderen. Niet vanuit een afwijzing van het ouderschap, maar vanuit de overtuiging dat dit simpelweg niet hun levenspad is.

Een keuze die vaak vragen oproept, precies omdat ze raakt aan één van de meest diepgewortelde verwachtingen in onze samenleving: het idee dat een kinderwens vanzelfsprekend is en dat een leven pas volledig zou zijn mét kinderen.

Net daarom vind ik deze keuze zo bijzonder. Het vraagt moed om stil te staan bij een vraag die veel mensen nooit echt durven stellen: wil ik dit omdat het écht bij mij past, of omdat het altijd als de natuurlijke volgende stap werd voorgesteld?

Leen vertelt hierover ook in haar lezing “De zin van een kind”, waarin ze ruimte maakt voor de vraag waarom we kinderen willen en hoe belangrijk het is om daar bewust bij stil te staan.

Want trouw blijven aan jezelf betekent soms ook durven afwijken van wat anderen als vanzelfsprekend beschouwen. Niet uit verzet, maar vanuit eerlijkheid naar jezelf.

En precies dát verdient respect.

Uiteraard weet ik ook dat er vele onbekende mensen zijn die dagelijks dezelfde moed tonen.

Mensen die een promotie afslaan, een relatie beëindigen, een verhuis niet maken, een carrière omgooien of bewust een andere weg inslaan. Niet omdat ze tegen de stroom in willen zwemmen, maar omdat ze trouw willen blijven aan zichzelf.

Want uiteindelijk gaat het niet om bekende of onbekende mensen. Het gaat om de moed om stil te staan bij de vraag: wat past écht bij mij?

Misschien is dat wel de grootste vorm van vrijheid: niet leven volgens wat anderen bewonderen, maar volgens wat diep vanbinnen juist voelt.

En precies daarom verdient de moed om “nee” te zeggen een groot compliment.

De wetenschap hierover

Het is opvallend dat ook de positieve psychologie in dezelfde richting wijst. Onderzoek toont al jaren aan dat mensen meer welzijn ervaren wanneer hun keuzes in overeenstemming zijn met hun eigen waarden en overtuigingen. Autonomie — het gevoel dat je zélf richting geeft aan je leven — blijkt een van de belangrijkste bouwstenen voor duurzaam geluk.

Een bewuste “nee” is daarom misschien veel meer dan een afwijzing. Het kan een vorm van zelfzorg zijn. Een keuze voor een leven dat niet alleen mooi oogt aan de buitenkant, maar ook goed voelt aan de binnenkant.

De psycholoog Carl Rogers verwoordde dit ooit prachtig:

“The curious paradox is that when I accept myself just as I am, then I can change.”

Vrij vertaald:

“Pas wanneer ik mezelf volledig aanvaard zoals ik ben, ontstaat er ruimte om te groeien.”

Misschien ligt daar wel de essentie. Vrijheid betekent niet dat je alles kiest wat mogelijk is. Vrijheid betekent dat je keuzes maakt die werkelijk van jou zijn.

Dat je het gevoel hebt dat jij jouw leven richting geeft. Niet omdat anderen dat verwachten, maar omdat het bij jou past.

Misschien is dat ook waarom ik elke week opnieuw stilsta bij mensen die mij raken.

Ik doe het elke week…

Elke week neem ik even de tijd om stil te staan bij de mensen die mijn pad kruisten.

Bij de gesprekken die bleven hangen.
Bij de mensen die mij inspireerden, soms zonder dat ze het zelf beseffen.

En hen, al is het soms achteraf, nog een complimentje geven.

Ik kan het iedereen aanraden om het ook te doen.

Benieuwd naar mijn volgende complimentenblog?

Ik ook .

Tot volgende week.

Gina

Ken jij iemand die laatst nog werd gefeliciteerd omdat hij of zij bewust “nee” zei?