Het tempo van rouwen is voor iedereen anders, maar de moed om opnieuw voor het leven te kiezen verdient een oprecht compliment.

Hoe één verhaal me deed stilstaan bij drie ongelooflijk moedige vrouwen

Soms is één verhaal over afscheid en verlies genoeg om je aan andere mensen te doen denken. Bij mij was dat het bericht dat Celien Hermans, kort na het overlijden van haar mama Margriet, opnieuw op het podium stond. Meteen dacht ik aan drie vrouwen die ik persoonlijk ken. Ook zij werden veel te vroeg geconfronteerd met het verlies van hun geliefde echtgenoot. Wat mij met hen verbindt, is de moed waarmee ze, elk op hun eigen manier, hun leven opnieuw vormgeven.

Ze rouwen elk op hun eigen manier. Maar één ding hebben ze gemeen: de moed om, dag na dag, opnieuw voor het leven te kiezen. Iedere rouw is anders, maar één ding weet ik zeker: er is moed nodig om, dag na dag, opnieuw voor het leven te kiezen. Voor die moed om weer op te staan en het leven opnieuw vorm te geven, draag ik deze week het Complimentmoment graag op aan drie ongelooflijk krachtige vrouwen: zangeres Belle Perez, flamencodanseres Samina Carremans en Veronika Rutten, CHANGER en intussen boezemvriendin.

Twee van hen leerde ik jaren geleden kennen dankzij de zangcarrière van mijn dochter Tonya. Ze was een enorme fan van Belle Perez, raakte gefascineerd door Spanje, leerde Spaans en werd helemaal verliefd op flamenco. Voor een van haar liedjes maakten we een videoclip, waarvoor we terechtkwamen bij professionele flamencodanseres en docente Samina Carremans.

Veronika Rutten leerde ik enkele jaren later kennen, op een heel andere manier. Doorheen de jaren groeide zij uit van lid van de CHANGE-community tot een dierbare vriendin. Ook haar bewonder ik om de manier waarop ze, ondanks haar verdriet, stap voor stap opnieuw richting het leven beweegt.

Misschien raakt dit thema mij ook extra diep omdat ik uit eigen ervaring weet wat het verlies van een geliefde met een gezin doet. Elf jaar geleden verloor ik mijn man. Ik weet hoe een overlijden je leven onherroepelijk verdeelt in een vóór en een na. Hoe je verder probeert te gaan, terwijl een deel van jezelf achterblijft in het gemis.

Rouw laat zich niet plannen

Een plotse dood zet je hele wereld stil. Van het ene moment op het andere verandert alles. Je toekomst ziet er anders uit, je gezin moet een nieuw evenwicht zoeken en niets voelt nog vanzelfsprekend.

Hoe lang iemand rouwt, is heel persoonlijk. Rouwen kent geen kalender en geen handleiding. Het is geen rechte lijn, maar een innerlijk proces dat voor iedereen anders ademt.

Wat we vaak vergeten: mensen die iemand verliezen, moeten hun leven opnieuw uitbouwen in een nieuwe realiteit. Soms betekent dat stilvallen, soms opnieuw bewegen, en soms opnieuw iets doen wat hen verbindt met wie ze zelf zijn.

Belle Perez en Samina Carremans: rouwen en opnieuw bewegen

Herinneringen komen voorbij. Belle en Samina leerde ik jaren geleden kennen dankzij de zangcarrière van mijn dochter Tonya. Ze was toen een enorme fan van Belle Perez, raakte gefascineerd door Spanje, leerde Spaans en schreef zelfs een tweetalig liedje met bijhorende videoclip: Un poco de flamenco. Dit liedje en videoclip brachten mij in contact met professionele flamencodanseres en docente Samina Carremans, die de choreografie begeleidde. Belle en Samina deelden niet alleen hun Spaanse roots en hun passie voor hun vak, maar ook iets wat voor mij minstens even waardevol was: de warme manier waarop ze met mijn kleine Tonya omgingen. Dat draag ik nog altijd met me mee.

Hun levens vertonen een opvallende gelijkenis. Beiden werden de voorbije jaren onverwacht geconfronteerd met het verlies van hun geliefde echtgenoot. Beiden bleven achter met een zoon. Een verlies dat alles verandert. Rouw laat zich niet plannen Een plotse dood zet je hele wereld stil. Van het ene moment op het andere verandert alles. Je toekomst ziet er anders uit, je gezin moet een nieuw evenwicht zoeken en niets voelt nog vanzelfsprekend.

Hoe lang iemand rouwt, is heel persoonlijk. Rouwen kent geen kalender en geen handleiding. Het is geen rechte lijn, maar een innerlijk proces dat voor iedereen anders ademt. Wat we vaak vergeten: mensen die iemand verliezen, moeten hun leven opnieuw uitbouwen in een nieuwe realiteit. Soms betekent dat stilvallen, soms opnieuw bewegen, en soms opnieuw iets doen wat hen verbindt met wie ze zelf zijn. Niet het tempo, maar de moed.

Wat mij bij Belle en Samina raakt, is niet hoe snel of hoe traag ze hun passie opnieuw hebben opgenomen. Het is de moed waarmee ze, ondanks het gemis dat altijd zal blijven, hun leven opnieuw vormgeven. Niet het tempo is belangrijk, maar de moed om verder te gaan met hun passie

Misschien is dat wel de moeilijkste keuze die een mens ooit moet maken: verder leven zonder, terwijl de liefde blijft want die houdt niet op wanneer iemand sterft.

Veronika Rutten: rouwen en bewust vertragen.

Veronika ken ik intussen al meer dan vijf jaar. We stonden ooit naast elkaar in de rij voor bonnekes tijdens een event met Roy Martina. We wisselden onze boeken uit, hielden contact en doorheen de jaren werd ze een trouw lid van de CHANGE-community. Sindsdien volgt ze alles wat ik onderneem en ondersteunt ze me waar ze kan. 

Zo kwam ze jaren geleden speciaal naar Zeebrugge voor mijn YOGinA bij zonsopkomst. Later organiseerden we daar samen de jaarlijkse Dag voor jezelf aan zee. Vorig jaar kwam ze samen met haar man Piet naar Zeebrugge. Toen zag ik nog sterker wat ik al voelde in onze gesprekken: de diepe en krachtige liefde tussen hen.

Hun liefdesverhaal begon met een coup de foudre op skivakantie, waarna Veronika haar thuisland Oostenrijk achterliet om haar grote liefde te volgen. Enkele weken geleden kwam het leven tot stilstand. Piet zijn gezondheid  was de laatste tijd zeer broos en overleed. Enkele weken geleden kwam aan hun leven samen een einde. Piet sukkelde al een tijd met zijn gezondheid en overleed..

Mijn compliment aan Veronika gaat naar de bewuste manier waarop zij het ziekteproces, het afscheid, de begrafenis en nu de rouwperiode beleeft. Ze geeft zichzelf de tijd om te voelen, te stilstaan en haar leven stap voor stap te herbekijken. Ik bewonder hoe zij, ondanks haar verdriet, rustig opnieuw richting het leven beweegt.

Wat hen verbindt is moed

Wat hen verbindt, is de moed waarmee ze elk op hun eigen manier opnieuw richting het leven bewegen.

Bij Belle Perez en Samina Carremans zie je hoe verlies niet het einde betekent van hun passie, maar hoe ze, na een periode van stilte en verwerking, opnieuw hun stem en creativiteit toelaten in hun leven.

Bij Veronika Rutten zie je hoe rouw geen rechte lijn is, maar een bewust en kwetsbaar proces. Hoe zij zichzelf de tijd geeft om stil te staan, te voelen en stap voor stap opnieuw haar leven vorm te geven.

Misschien is dat wel wat hen zo bijzonder maakt: dat ze niet proberen terug te keren naar hoe het was, maar de moed hebben om hun leven opnieuw te laten ontstaan, elk op hun eigen manier. En precies daarvoor verdienen ze een oprecht compliment.

Rouwen kent geen vast tempo

Rouwen is iets heel persoonlijks. Er bestaat geen juiste snelheid en geen juiste manier om na het verlies van een geliefde met je leven verder te gaan. Wat we vaak vergeten, is dat mensen die een dierbare verliezen achterblijven met een nieuwe realiteit die ze, stap voor stap, proberen te aanvaarden. In die nieuwe werkelijkheid zoeken ze opnieuw hun evenwicht.

Er wordt in onze samenleving soms geoordeeld over hoe mensen rouwen. Te snel weer de draad oppakken. Te lang stilvallen. Te uitbundig lachen. Teveel buiten komen. Te lang thuisblijven.  Te weinig zichtbaar verdriet tonen. Te vroeg opnieuw genieten. Alsof er een norm zou bestaan voor iets wat voor niemand meetbaar is. Maar rouw laat zich niet plannen. Ze volgt geen kalender. Ze respecteert geen verwachtingen van buitenaf.

Het is niet aan de buitenwereld om te bepalen wat te snel of te traag is. Alleen wie rouwt, voelt wat draaglijk is en wat nodig is om stap voor stap verder te gaan. En op een dag is het daar, het besef dat je alleen verder moet. Daar is ongelooflijk veel moed voor nodig.

Mij persoonlijk heeft de gedachte geholpen dat onze ziel vooraf al weet wanneer het tijd is om het lichaam te verlaten. Dat de ziel eeuwige liefde is en altijd blijft bestaan. En dat onze ziel niet liever wil dan dat de achterblijvers, wanneer ze er klaar voor zijn, opnieuw voluit durven leven. Niet omdat de liefde minder wordt, maar omdat liefde groter is dan de dood. Deze overtuiging en mijn eigen ervaring met verlies vormen ook de basis van mijn traject DoodGelukkig, een online traject om de dood beter te begrijpen en anders te leren kijken naar verlies, liefde en wat blijft.

Het tempo van rouwen is voor iedereen anders, maar de moed om opnieuw voor het leven te kiezen verdient een oprecht compliment.

Liefde is groter dan de dood. ❤️

Ik doe het elke week…

Elke week neem ik even de tijd om stil te staan bij de mensen die mijn pad kruisten.

Bij de gesprekken die bleven hangen.
Bij de mensen die mij inspireerden, soms zonder dat ze het zelf beseffen.

En hen, al is het soms achteraf, nog een complimentje geven.

Ik kan het iedereen aanraden om het ook te doen.

Benieuwd naar mijn volgende complimentenblog?

Ik ook .

Tot volgende week.

Gina