Authenticiteit raakt. Altijd.

Zondag. Voor mij is het hét moment bij uitstek om even stil te staan. Terug te blikken op het voorbije weekend, maar ook op de week die achter ons ligt. Wat ging goed? Wat raakte me? Waar zat schoonheid, warmte, echtheid? Het zijn die kleine reflectiemomenten die me telkens opnieuw doen beseffen hoeveel moois er wél is — als je ervoor kiest om ernaar te kijken.

Zoals je weet, koop ik in het weekend graag een paar kranten. Niet om me te laten meeslepen door alles wat zwaar of negatief is, maar net met een andere intentie: bewust op zoek gaan naar het positieve. Naar verhalen die raken, inspireren en verbinden. En dit weekend viel me iets op. Er liep een duidelijke rode draad doorheen wat me aansprak: authenticiteit.

Mijn eerste compliment gaat naar Sophie Beguin. Wat een verademing. Haar spontane, soms ongefilterde manier van zijn, gecombineerd met een duidelijke werkethiek, maakt haar bijzonder. Ze komt er open en eerlijk voor uit dat ze tijdens corona gestopt is met het volgen van het nieuws, omdat de constante stroom aan negativiteit haar te veel werd. Haar woorden raakten me diep, omdat ze zo herkenbaar zijn:

“Ik wil mijn dag niet meer laten verpesten door nieuws waar ik toch niks aan kan verhelpen. Trump en Iran, wat ben ik ermee? Die oorlogen kan ik helaas niet stoppen, ook niet door erover te piekeren. Sorry dat ik het zeg, maar ik vind dat journalisten veel te weinig schrijven over plezante dingen. Dat half Vlaanderen depressief loopt, ik verschiet er niet van.”

Het is alsof ik mijn eigen gedachten las. Dergelijke openheid en echtheid… dat verdient een groot compliment. Sophie, laat je alsjeblieft niet veranderen.

Een tweede compliment gaat naar Kristof, de treinbegeleider die zoveel harten verovert in de reeks De trein. Zijn vriendelijkheid en oprechte manier van omgaan met mensen springen eruit. Je voelt: dit is geen rol, dit is wie hij is. Ik hoop oprecht dat hij die spontaniteit en warmte kan blijven behouden, nu de media hem ontdekt hebben en hij stilaan een bekend gezicht wordt. Want net dat pure maakt het verschil.

Mijn derde compliment gaat naar Marnix Peeters. Zijn schrijfstijl is niet de mijne, maar tegelijk herken ik er iets in dat me dierbaar is — iets dat me doet denken aan mijn zaliger Wim. Rechtuit. Onverpakt. Zonder franjes. Hij durft zeggen wat hij denkt over onze geëvolueerde maatschappij, zonder mee te gaan in wat “hoort” of “verwacht” wordt. Zijn recente woorden blijven hangen:

“De meeste Vlaamse schrijvers durven geen stelling meer te nemen en letten angstvallig op hun woorden, bang als ze zijn geworden voor represailles van de Cultuurpolitie. Ik heb daar geen last van, want ik heb van niemand iets te krijgen, dus kunnen ze mij ook niets afpakken en kan ik schrijven waar ik zin in heb.”

Je voelt de vrijheid. De ongeremdheid. En ja, dat schuurt soms. Maar misschien hebben we net dat nodig: mensen die durven zijn wie ze zijn, zonder maskers, zonder angst om niet in het plaatje te passen.

Wat me deze zondag vooral bijblijft, is dit:
authenticiteit raakt. Altijd.
Niet perfectie. Niet aangepast gedrag. Maar echtheid.

Misschien is dat wel het mooiste compliment dat je iemand kan geven — en tegelijk het mooiste geschenk dat je jezelf kan geven: gewoon jezelf zijn.

Fijne zondag 💛
En wie weet… wie verdient vandaag jouw compliment?