Je innerlijke stem volgen bij ziekte en therapiekeuze verdient een warm compliment

Ziekte raakt ons allemaal.
Soms dichtbij. Soms onverwacht. Soms langdurig.

Maar wat mij telkens opnieuw raakt, is hoe verschillend mensen ermee omgaan… en hoeveel moed daarin zichtbaar wordt.

Iedereen wil graag genezen.
Maar niet iedereen maakt in dat proces dezelfde keuzes.
Niet iedereen gelooft hetzelfde.
Niet iedereen bewandelt hetzelfde pad.

Ik ken drie inspirerende vrouwen die met ziekte werden geconfronteerd.
De ene kreeg recent een bijzonder zware diagnose.
De andere herviel al meerdere keren, met uitzaaiingen en intense behandelingen tot gevolg.
En de derde is vandaag volledig genezen en bouwt ondertussen verder aan een inspirerende carrière binnen de gezondheidszorg.

Twee van hen had ik vorige week aan de lijn.
En wat me diep raakte, was hun positiviteit. Hun energie. Hun hoopvolle blik op de toekomst. Hun vastberaden verlangen om, ondanks alles, zelf de creator van hun leven te blijven. Een bijna onwerkelijk contrast met de zwaarte van hun diagnose, de onzekerheid en de soms bijzonder zware behandelingen.

Wat deze vrouwen gemeen hebben, is zeker niet hun keuze van therapie. Wel hoe bewust ze in het leven staan, en hoe ze op zoek gingen naar een diepere betekenis achter hun ziekte, wat bij alle drie leidde tot meer innerlijke groei en bewustwording. Ze kiezen voor het leven…elk op hun eigen manier

Daarom zet ik hen deze week graag  in de spotlight tijdens het wekelijks Complimentmoment.

Ik ga niet de ziekte complimenteren. Wel hoe zij ermee omgaan, hun bewuste therapiekeuze, hun innerlijke kracht en hun mens-zijn middenin kwetsbaarheid.

Ikzelf zou moe worden van voortdurend te moeten vechten, van altijd maar de strijd aan te gaan.

Ikzelf zou moe worden van voortdurend te moeten vechten, van altijd maar de strijd aan te gaan.
Net zoals deze drie vrouwen, zou ik mijn kracht eerder halen uit:

Blijven voelen.
Bewust kiezen.
Luisteren naar je innerlijke stem
Trouw blijven aan jezelf — ondanks alles.

Want soms zit moed niet in strijd,
maar net in overgave.
In omarmen wat gevoeld wil worden.

Lydia kiest om te leven. Niet om te lijden.

Toen eind vorig jaar kanker Lydia’s leven binnenkwam, besloot ze niet zomaar automatisch mee te stappen in alles wat haar werd voorgesteld.
Op een dringende operatie zei ze vol overtuiging ja. Maar zware chemokuren, met alle mogelijke zware bijwerkingen, voelden voor haar niet als de juiste weg.
Ze wilde de tijd die haar nog restte vooral leven… en niet alleen lijden.                                 

Ze volgde haar diep innerlijk voelen.

Ze begon te zoeken.
Te lezen.
Te luisteren.
Te voelen.

Ze verdiepte zich in holistische visies op gezondheid, volgde webinars, onderzocht alternatieve therapieën en stelde zichzelf telkens opnieuw één belangrijke vraag:

Wat klopt écht voor mij? 

Dat vraagt moed.
Want bewust kiezen betekent ook verantwoordelijkheid nemen voor je eigen pad.
Zelf nadenken.
Zelf voelen.
En soms keuzes maken die niet iedereen begrijpt.

Wat mij zo raakt in Lydia, is niet alleen dat haar tumor wonderbaarlijk geslonken is.
Het is vooral de manier waarop ze vandaag in het leven staat.

Bewuster.
Dankbaarder.
Zachter.
Meer verbonden met zichzelf.

Ze geniet van kleine momenten. Van de dagelijkse wandeling met haar trouwe viervoeter.
Van gewone dagen. Van wat er wél nog is.

Ik wil leven en niet lijden voor de dood.

En misschien is dat wel één van de grootste lessen die ziekte soms blootlegt:
dat leven niet alleen draait om overleven, maar ook om écht aanwezig durven zijn.

Daarom wil ik Lydia een oprecht compliment geven.

Voor haar moed.
Voor haar bewustzijn.
Voor haar echtheid.
En vooral dat ze trouw blijft aan zichzelf.

Veronique wil een bruggenbouwer zijn tussen klassieke en complementaire geneeskunde

Sinds 2014 werd Véronique al drie keer geconfronteerd met borstkanker mét uitzaaiingen, zelfs tot in de hersenen.
Een pad vol onzekerheid, intense behandelingen, angstige momenten en telkens opnieuw leren omgaan met herval.

En toch…
wanneer je met Véronique spreekt, voel je opvallend weinig slachtofferschap.

Ze is nooit in drama gegaan, zegt ze zelf.
Kanker werd voor haar geen straf, maar eerder een spiritueel pad.
Geen zoektocht naar “Waarom ik?”
Wel telkens opnieuw de vraag:

“Wat kan ik hieruit leren?”

Nog vóór kanker haar leven binnenkwam, werd Véronique diep beroerd door een artikel in CHANGE-magazine over een vrouw die door onderzoeken van haar stamboom en ander innerlijk werk anders naar haar ziekte was gaan kijken. Ze leerde harp spelen tijdens haar genezingsproces, de kracht van muziek en klank zorgden mee voor heling.

Die holistische visie, gecombineerd met een NLP-training, maakten haar al vroeger bewust van de kracht van mindset, emoties en innerlijke, beperkende overtuigingen.
Toch koos Véronique heel bewust voor klassieke medische behandelingen. Haar vader, dochter en directe omgeving stonden sterk achter die keuze, vanuit hun grote bezorgdheid en liefde voor haar. En ook voor Véronique voelde dat op dat moment als het juiste pad. Maar tegelijk vulde ze haar behandelingen aan met ondersteunende, alternatieve methodes als extra ondersteuning.. Zo combineerde ze de chemokuren met acupunctuur, kruiden, visualisaties, innerlijk werk en energetische kinesitherapie. Ze visualiseerde de kankercellen als kleine celletjes waarmee ze in dialoog ging. Ze keek wekelijks uit naar de creasessies met lotgenoten onder leiding van oud kunstenaars die uitmondden in een heus theaterstuk.

Ik luister naar het gefluister wat mijn ziel mij wilt vertellen

Voor Véronique hangen ziekte en onverwerkt verdriet nauw samen. Gaandeweg ontdekte ze ook oude pijnstukken in zichzelf. Herinneringen aan een kindertijd waarin ze zich niet altijd gehoord voelde. En precies daarom probeert ze vandaag dat innerlijke kind wél alle aandacht, zachtheid en liefde te geven. Tijdens ons telefoongesprek liet ze plots haar innerlijke kindje “Sloekie” aan het woord. Haar stem veranderde helemaal en even voelde het alsof dat speelse kindje echt aanwezig was.
Ik heb zó gelachen. Naast kunstenares is Véronique volgens mij ook een geboren actrice.

Onlangs kreeg ze opnieuw een zware wake-up call voorgeschoteld: een bloedklonter op de longen werd haar bijna fataal.

Maar vandaag is daar niets meer van terug te vinden.
Noch in de hersenen.
Noch op de longen.

Vandaag voelt ze zich een echte bruggenbouwer tussen klassieke en integratieve geneeskunde, zeker binnen de oncologie.

Niet zwart-wit.
Niet of-of.
Maar én-én.

Ze bewijst dat iemand tegelijk medische behandelingen kan volgen én intussen diep innerlijk werk gaat verrichten, bewust worden met emoties,

Want volgens haar waren het uiteindelijk niet alleen de chemobehandelingen die haar hielpen…
maar evenzeer het innerlijke werk, haar creativiteit, haar kunst en haar humor.

Mijn creativitieit, kunst en humor hebben mijn ziel genezen.

En dat is precies wat ik zo bewonder in haar, en waarom ik haar graag in dit wekelijkse Complimentmoment in de spotlight zet.
Dat ze, ondanks alles wat ze meemaakte, verbonden bleef met haar levensvreugde, haar zachtheid en haar verlangen om te blijven groeien.

Dus Véronique, een groot compliment voor jou:

Voor jouw bewustzijn.
Voor jouw veerkracht.
Voor jouw open blik.
En voor de manier waarop je bruggen bouwt tussen verschillende werelden — zonder jezelf daarin te verliezen.

Mieke –  Van overleven naar inspireren, schrijven en creëren

Ik leerde Mieke kennen via CHANGER Carolien Flecijn. Ze was aanwezig op één van onze vele Verbindmomenten, waar ze haar verhaal bracht.

Wat de rode draad is in deze drie verhalen?