Wekelijks Complimentmoment
Ik hef het glas op kwetsbare mannen
mei
Bij mijn wekelijkse terugblik over de voorbije week kon ik niet naast het plotse overlijden van Hans Otten kijken.
Ik moest meteen terugdenken aan het interview van 16 jaar geleden met hem voor mijn magazine CHANGE. Ik vond Hans de geknipte persoon voor onze vaste rubriek ‘De andere kant’, waarmee niet het leven na de dood werd bedoeld, maar wel de kant van een Bekende Vlaming die nog niet eerder besproken was in de media
Hans benadrukte toen al hoe belangrijk geestelijk welzijn is, even belangrijk als lichamelijke gezondheid, in een tijd waarin daar nog lang niet zoveel aandacht voor was als vandaag. Hij had het over meditatie en mindfulness, over hoe noodzakelijk het is om af en toe op de rem te gaan staan. Hij stond ook open voor alternatieve helingswijzen zoals acupunctuur en homeopathie.
Met veel humor vertelde hij over zijn eerste spirituele ervaringen met onder andere leren mediteren, samen met boezemvriend Frank bij Ingeborg
Onwezenlijk voelt het, gezien de situatie, om net zijn woorden over rouw en afscheid opnieuw te lezen… en tegelijk schuilt er ook een mooie boodschap in. Ik citeer hem:
“Een scheiding, de dood van iemand, je werk verliezen… als je dergelijke gebeurtenissen positief benadert, kun je na een periode van rouw heel wat bereiken.”
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat zijn dierbaren kracht kunnen putten uit deze, Hans zijn eigen woorden en dat ze, ondanks het verdriet en gemis, de lichtpuntjes mogen blijven zien in deze periode van rouw.
Dit is voor mij een bijzonder schrijfmoment, omdat ik postuum een groot compliment geef aan deze mooie, wijze en inspirerende man.
En tweede compliment geef ik aan Piet Huysentruyt, de goede vriend van Hans Otten, de man die Vlaanderen in levende lijve toonde wat kwetsbaarheid betekent.
Ik complimenteer Piet voor de manier waarop hij al huilend sprak over de dood van Hans.
“Mijn tranen zijn voor Hans, omdat hij de warmste en mooiste man was die ik kende.”
Geen masker.
Geen “ik moet sterk blijven”.
We zagen een man die zichtbaar geraakt was door het verlies van een goede vriend.
En precies daarin zat voor mij iets ongelooflijk krachtigs.
Want hoe vaak zien we mannen écht kwetsbaar zijn?
Niet stoer.
Niet sterk.
Maar gewoon… mens.
Het raakte me diep, te meer omdat het me terugbracht naar een unieke kerstvakantie in Tenerife met Piet, Wim en Jan.
Mijn man Wim en zijn goede vriend Jan zijn al geruime tijd daar waar Hans vorige week naartoe vertrok… naar huis, zoals het in Het sprookje van de dood wordt genoemd.
Bij het zien van een intens emotionele Piet vroeg ik me af waarom we het nog altijd zo uitzonderlijk vinden wanneer mannen hun emoties tonen.
Het zijn niet perfecte woorden die harten raken.
Maar echtheid.
Kwetsbaarheid.
Menselijkheid.
Het deed me denken aan Prince Harry, die openlijk sprak over zijn verdriet rond zijn moeder en over hoe lang hij geleerd had zijn gevoelens weg te stoppen.
En ik dacht verder…
Zouden er niet minder oorlogen zijn als meer mannen aan de top hadden geleerd om ook kwetsbaarheid, verdriet en angst bespreekbaar te maken?
Misschien begint vrede al veel vroeger.
Wanneer jongens leren dat ze zich niet harder hoeven voor te doen dan ze zich vanbinnen voelen.
Misschien zouden conflicten sneller plaatsmaken voor echte communicatie, verbinding en zachtheid als meer mensen opnieuw contact durven maken met hun gevoelige kant.
Wat mij betreft mag het vaker gebeuren dat mannen zich écht kwetsbaar opstellen.
Het mag stilaan gedaan zijn met het idee dat mannen altijd stoer, sterk en hard moeten zijn.
Laat mannen gewoon… mens zijn.
En toch ben ik hoopvol.
Omdat ik voel dat de tijdsgeest stillekesaan aan het veranderen is.
Daarom wil ik Piet Huysentruyt, wijlen Hans Otten, Wim en Jan alle aandacht geven in dit wekelijkse Complimentmoment.
Ze deelden eenzelfde rode draad: levensgenieters, bourgondiërs, warme mensen.
Daarom kies ik voor een foto waarop ik het glas hef.
Op het leven dat ze geleid hebben…
en op het nieuwe leven dat sommigen van hen misschien te wachten staat.
Voor Piet gelukkig nog lang niet…
laat hem hier nog maar lang genieten van alles wat het leven zo smaakvol maakt.
