fbpx

3 jaar geleden was je er nog Wim … voor nog even

3 jaar geleden was je er nog Wim … voor nog even, tot je op 2 november op reis vertrok naar de andere kant.

Ik herbeleef de periode alsof ik er nu nog middenin zit. 25 oktober ging het niet zo goed met je thuis. De dokter vond het beter om je naar het ziekenhuis te brengen. Je voelde voor het eerst weerstand bij het idee. Was het omdat je wist dat je niet meer naar huis zou keren? Je was nochtans voorstander van de klassieke geneeskunde en je volgde haar instructies als geen ander op en dit met maar één doel: genezen, een uitzondering zijn op de regel dat pancreaskanker ongeneeslijk is.

Het zouden negen intense dagen worden, dagen van pijn, wanhoop, weer hoop om het dan helemaal te aanvaarden: er zou nooit nog een weg terug zijn. Je zou nooit meer huiswaarts keren, terwijl het je intense wens was om daar in mijn armen te sterven. Maar je was te zwak om nog vervoerd te worden. Dus, creatief als we waren, maakten we van die steriele en saaie ziekenhuiskamer een thuis voor ons. Het logeerbedje werd mijn plaats naast jou. Met mijn benen uit dat kleine bedje, klimmend naar jouw veel hogere bed, zocht ik die van jou om ze op te warmen, mijn handen streelden de jouwe de hele tijd. Het klaptafeltje aan de muur werd onze gezinseettafel, want de kinderen kwamen vanaf de lunch en gingen past terug naar huis rond 22.00 uur. Er werd druk gepraat en ook veel gelachen tijdens alle vertelsels. De glimlach op je gezicht zien, af en toe zalig knikkebollend… het deed ons deugd en was het teken om zo voort te doen. Dokters en verplegend personeel hadden nog maar zelden dergelijke, gezellige, huiselijke taferelen gezien in die kleurloze, koude ziekenhuiskamers. Het gehoor is het laatste orgaan dat afsterft, zeiden ze, dus voor ons een extra aanmoediging om deze huiskamerdrukte zeker niet te temperen.

Dit ging zo negen dagen door, negen dagen dat ik van de werkelijke wereld weg was. Ik leefde alleen maar met en rond jou, enkele vingers in elkaar gestrengeld, de andere streelden je arm. We keken elkaar af en toe heel diep in de ogen en met een haast onzichtbaar knikje werd alles gezegd: ik blijf jouw jou, ik moet je hier loslaten maar ik zal altijd bij je zijn.

Eerder op het jaar hadden we vele diepgaande gesprekken over de dood, wilde je horen waar je naartoe zou gaan. Ik geniet nog na van dat intense contact met zoveel veelzeggende blikken, omdat je het blijkbaar begreep en niet meer bang was van je eindbestemming.

Had ik toen dit filmpje gekend dan hadden we het zeker samen bekeken. Die gevreesde Simon Powell had het blijkbaar ook ineens door. Ik voeg het graag bij in deze blog.  Treffend, vind ik het, hoe dat scherpgebekte jurylid geraakt werd tot in de kleinste vezel van zijn hart, de hele song door maar ook daarna. Hij doet me aan jou denken. Een stoere bink, maar eentje die zich kan laten raken, net zoals jij.

En ook in het interview dat Lilian Furnier van me afnam, ontbrak mijn ode aan jou niet. Ik heb het altijd over jou, want ik besef meer en meer dat jij mijn grootste spiegel was, lieve Wimme. Jij kende mij beter dan ik mezelf toen kende. Ziehier wat ik je over vertel …

Straks is het Allerheiligen en zet ik mee met zoveel andere achterblijvers mooie bloemen op je graf. We doen uiteraard mee met deze herdenking, maar bij ons gezin is elke dag een herdenking van het leven met jou.  Op jouw typische Wim-altaartje staan altijd rode rozen naast je foto, samen met de typische Wim-attributen: gsm, zonnebril, fles cava, the beatles-beker …

Op 8 mei, dè datum van de MY  CHANGE Evenings en de vooravond van je geboortedatum wil ik een inspiratieavond organiseren rond een andere kijk op de dood, Wim. De dag erna nodig ik een paar vrienden van je uit, voor hen een blind change, zoals ik dit jaar wel vaker compleet onbekenden bij elkaar aan tafel bracht. Elk van de partijen haalt bijzondere fantastische herinneringen op die ze met en door jou beleefden.

Wat een kanjer was je toch, Wimme.

 

 

Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

24 Reacties
Oudste
Nieuwste Meest gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Veronique Van der Gucht
Veronique Van der Gucht
6 jaren geleden

Hey Gina, zo mooi en grijpend om te lezen, veel sterkte!!

Lieve De Backer
6 jaren geleden

Mooie ode aan je geliefde, gina.

Blijf wel goed het hogere perspectief zien he voorbij in en uitcarnatie….

???

Sarah Timmermans
6 jaren geleden

Dag Gina, ik ken je niet (buiten van op Facebook een beetje) en Wimme nog minder, maar je blog greep me wel aan. Te beseffen dat je ook je grote liefde kan verliezen en dat het ergens eindig is … Ik wens je veel sterkte, vol mooie, zachte herinneringen. Koesteren is het woord dat dan in me opkomt en mij belangrijk lijkt. Liefs Sarah

christa lavigne
christa lavigne
6 jaren geleden

Hey Gina, ik herinner me die intense en moeilijke weken nog en wat voor een prachtige tekst schrijf jij nu toch … tranen in mijn ogen , zo mooi…. Wim moet hierboven ontzettend fier zijn dat jullie hem nog zo in de bloemekes zetten… dikke knuffel , in gedachten bij je hoor.

Annemie Moons
Annemie Moons
6 jaren geleden

Aangrijpend Gina en een mooi interview met Liliane. Ook een bijzondere vrouw die ik al paar keer heb mogen ontmoeten

Helena Vanden Bergh
6 jaren geleden

Lieve Gina,
ik begin je blog te lezen en het lijkt alsof ik zelfs even stop met ademen,
alsof gans mijn lichaam onbeweeglijk wordt
om toch maar geen millimeter van de intentie waarmee je je verhaal verwoordt te missen.
Ik word er zo stil van.
En ben dankbaar zo’n prachtige vrouw te mogen kennen.
Met m’n hart…bij je…
Liefs,
Helena

johanna côme
johanna côme
6 jaren geleden

Bedankt om te delen. Kende hem alleen via de persberichten. Moet een persoonlijkheid geweest zijn, veel sterkte, johanna

Katrien Vangheluwe
Katrien Vangheluwe
6 jaren geleden

Dag Gina, de liefde … zo onwaarschijnlijk mooi … elkaar niet meer kunnen aanraken, elkaars ogen niet meer zien … dat kan ik mij nu nog niet voorstellen. Maar onze liefdes laten ons niet zomaar alleen … dat is een weten en een voelen waarop we mogen vertrouwen …
ik stuur je een warme knuffel en zoveel liefs ?✨
Kus uit de Meeuwenlaan, Katrien

lut van camp
lut van camp
6 jaren geleden

lieve Gina,
zoveel emoties tegelijk die laatste 9 dagen, en deze ieder jaar opnieuw voelen
het is heel heftig, ik voel heel erg met je mee
jullie waren ook zo sterk verbonden,
knap van je dat je dit zo mooi kan verwoorden en ook wil delen met anderen

veel liefs
lut

Rita Geerts
6 jaren geleden

Zo mooi verwoord Gina. Ik krijg kippevel als ik het lees. Ik denk ook nog zo vaak aan de avond dat we samen zaten en Wim mee aan het zoeken was naar een naam. Ik kan jullie nog zo hier voelen. Het thema dood is hier ook al lang aanwezig en het is ook hier zo dat Carlo voor het klassieke gaat. Herkenbaar wat je schrijft. Bedankt om dit te delen , het is een kracht voor mensen die dit ook beleven. Zo veel mooie herinneringen om je te ondersteunen, ik hoop je nog eens te zien. Liefs en warme knuffel.

Lieve Bullens
6 jaren geleden

Gina, Veel liefs in deze moeilijke dagen. Afscheid nemen bestaat niet. Onlosmakelijk verbonden … De fysieke afwezigheid is een proces dat pijn doet. Ik kan zien dat je er iets moois van maakt. Gevoelens van allerhande zullen naast je lopen, omarm ze. Ze vertellen het verhaal van jou en Wim. Liefde en licht voor jou en de kinderen, het is de plek waar hij verder leeft.

Wim,
Het gaat je goed!

Lies Rock
Lies Rock
5 jaren geleden

Love Love Love <3 <3 <3

We are the CHANGE
24
0
Zou graag je mening willen weten, laat een reactie achter.x