fbpx

3 jaar geleden was je er nog Wim … voor nog even

3 jaar geleden was je er nog Wim … voor nog even, tot je op 2 november op reis vertrok naar de andere kant.

Ik herbeleef de periode alsof ik er nu nog middenin zit. 25 oktober ging het niet zo goed met je thuis. De dokter vond het beter om je naar het ziekenhuis te brengen. Je voelde voor het eerst weerstand bij het idee. Was het omdat je wist dat je niet meer naar huis zou keren? Je was nochtans voorstander van de klassieke geneeskunde en je volgde haar instructies als geen ander op en dit met maar één doel: genezen, een uitzondering zijn op de regel dat pancreaskanker ongeneeslijk is.

Het zouden negen intense dagen worden, dagen van pijn, wanhoop, weer hoop om het dan helemaal te aanvaarden: er zou nooit nog een weg terug zijn. Je zou nooit meer huiswaarts keren, terwijl het je intense wens was om daar in mijn armen te sterven. Maar je was te zwak om nog vervoerd te worden. Dus, creatief als we waren, maakten we van die steriele en saaie ziekenhuiskamer een thuis voor ons. Het logeerbedje werd mijn plaats naast jou. Met mijn benen uit dat kleine bedje, klimmend naar jouw veel hogere bed, zocht ik die van jou om ze op te warmen, mijn handen streelden de jouwe de hele tijd. Het klaptafeltje aan de muur werd onze gezinseettafel, want de kinderen kwamen vanaf de lunch en gingen past terug naar huis rond 22.00 uur. Er werd druk gepraat en ook veel gelachen tijdens alle vertelsels. De glimlach op je gezicht zien, af en toe zalig knikkebollend… het deed ons deugd en was het teken om zo voort te doen. Dokters en verplegend personeel hadden nog maar zelden dergelijke, gezellige, huiselijke taferelen gezien in die kleurloze, koude ziekenhuiskamers. Het gehoor is het laatste orgaan dat afsterft, zeiden ze, dus voor ons een extra aanmoediging om deze huiskamerdrukte zeker niet te temperen.

Dit ging zo negen dagen door, negen dagen dat ik van de werkelijke wereld weg was. Ik leefde alleen maar met en rond jou, enkele vingers in elkaar gestrengeld, de andere streelden je arm. We keken elkaar af en toe heel diep in de ogen en met een haast onzichtbaar knikje werd alles gezegd: ik blijf jouw jou, ik moet je hier loslaten maar ik zal altijd bij je zijn.

Eerder op het jaar hadden we vele diepgaande gesprekken over de dood, wilde je horen waar je naartoe zou gaan. Ik geniet nog na van dat intense contact met zoveel veelzeggende blikken, omdat je het blijkbaar begreep en niet meer bang was van je eindbestemming.

Had ik toen dit filmpje gekend dan hadden we het zeker samen bekeken. Die gevreesde Simon Powell had het blijkbaar ook ineens door. Ik voeg het graag bij in deze blog.  Treffend, vind ik het, hoe dat scherpgebekte jurylid geraakt werd tot in de kleinste vezel van zijn hart, de hele song door maar ook daarna. Hij doet me aan jou denken. Een stoere bink, maar eentje die zich kan laten raken, net zoals jij.

En ook in het interview dat Lilian Furnier van me afnam, ontbrak mijn ode aan jou niet. Ik heb het altijd over jou, want ik besef meer en meer dat jij mijn grootste spiegel was, lieve Wimme. Jij kende mij beter dan ik mezelf toen kende. Ziehier wat ik je over vertel …

Straks is het Allerheiligen en zet ik mee met zoveel andere achterblijvers mooie bloemen op je graf. We doen uiteraard mee met deze herdenking, maar bij ons gezin is elke dag een herdenking van het leven met jou.  Op jouw typische Wim-altaartje staan altijd rode rozen naast je foto, samen met de typische Wim-attributen: gsm, zonnebril, fles cava, the beatles-beker …

Op 8 mei, dè datum van de MY  CHANGE Evenings en de vooravond van je geboortedatum wil ik een inspiratieavond organiseren rond een andere kijk op de dood, Wim. De dag erna nodig ik een paar vrienden van je uit, voor hen een blind change, zoals ik dit jaar wel vaker compleet onbekenden bij elkaar aan tafel bracht. Elk van de partijen haalt bijzondere fantastische herinneringen op die ze met en door jou beleefden.

Wat een kanjer was je toch, Wimme.

 

 

24 thoughts on “3 jaar geleden was je er nog Wim … voor nog even

    • Gina De Groote says:

      tx Véronique, is altijd fijn als iemand reageert op één van mijn blogs, dus bedankt voor deze geste. Ja , deze tijd is zeer speciaal voor mij, de tekst rolde er zomaar uit. Hoe gaat het met jou en met Julie en met je gezin en met het bedrijf? vele vragen ineens hé:-)

    • Gina De Groote says:

      doe ik ook hoor, denk ik, maar als je een suggestie hebt om te lezen of te doen in deze best heftige week, dan graag hoor. grtjs gina

  1. Sarah Timmermans says:

    Dag Gina, ik ken je niet (buiten van op Facebook een beetje) en Wimme nog minder, maar je blog greep me wel aan. Te beseffen dat je ook je grote liefde kan verliezen en dat het ergens eindig is … Ik wens je veel sterkte, vol mooie, zachte herinneringen. Koesteren is het woord dat dan in me opkomt en mij belangrijk lijkt. Liefs Sarah

    • Gina De Groote says:

      ooh dankjewel lieve Sarah, doe ik hoor maar deze periode is best heftig, zoals ik schreef in mijn blog ik herbeleef alles, maar dat gaat ook weer voorbij hoor. geniet jij maar van je gezinnetje. koester de kleinste dingen. grtjs gina

  2. christa lavigne says:

    Hey Gina, ik herinner me die intense en moeilijke weken nog en wat voor een prachtige tekst schrijf jij nu toch … tranen in mijn ogen , zo mooi…. Wim moet hierboven ontzettend fier zijn dat jullie hem nog zo in de bloemekes zetten… dikke knuffel , in gedachten bij je hoor.

    • Gina De Groote says:

      oooh, dankjewel lieve Christa, ja ik voel zijn aanwezigheid hoor maar ik heb het nu toch wel best even moeilijk. Na 2/11 kom ik weer buiten maar nu wil ik alleen zijn…hoe gaat het met jou lieve Christa?

    • Gina De Groote says:

      tx voor je reply Annemie, ja Lilian is super, we hadden al lang een connectie maar hadden elkaar nooit live ontmoet, tot deze week en dat was BANG!! en haar man Paul die mijn handen vast pakte en het woord GROOT produceerde, we waren er allen stil van

  3. Helena Vanden Bergh says:

    Lieve Gina,
    ik begin je blog te lezen en het lijkt alsof ik zelfs even stop met ademen,
    alsof gans mijn lichaam onbeweeglijk wordt
    om toch maar geen millimeter van de intentie waarmee je je verhaal verwoordt te missen.
    Ik word er zo stil van.
    En ben dankbaar zo’n prachtige vrouw te mogen kennen.
    Met m’n hart…bij je…
    Liefs,
    Helena

    • Gina De Groote says:

      oh lieve Helena, dank voor je mooie woorden en support, weet dat het genoegen helemaal wederzijds is, ik ben zoooo dankbaar dat jij in Wim zijn plek zo’n mooie dingen doet voor de mensen. Liefs Gina

    • Gina De Groote says:

      Thanks voor je berichtje Johanna, ja WIm was inderdaad een zeer sterke persoonlijkheid, een zeeeeer grote spiegel voor mij. Grtjs Gina

  4. Katrien Vangheluwe says:

    Dag Gina, de liefde … zo onwaarschijnlijk mooi … elkaar niet meer kunnen aanraken, elkaars ogen niet meer zien … dat kan ik mij nu nog niet voorstellen. Maar onze liefdes laten ons niet zomaar alleen … dat is een weten en een voelen waarop we mogen vertrouwen …
    ik stuur je een warme knuffel en zoveel liefs ?✨
    Kus uit de Meeuwenlaan, Katrien

    • Gina De Groote says:

      Thanks voor de mooie woorden Katrien, je hebt helemaal gelijk, onze liefdes laten ons niet zomaar alleen…wat er al allemaal is gebeurd zowel met mij als met de kids, dat kan niet anders dan dat WIm daar voor iets tussen zit. Dat is mijn absolute overtuiging. Vele lieve groeten terug. Gina

  5. lut van camp says:

    lieve Gina,
    zoveel emoties tegelijk die laatste 9 dagen, en deze ieder jaar opnieuw voelen
    het is heel heftig, ik voel heel erg met je mee
    jullie waren ook zo sterk verbonden,
    knap van je dat je dit zo mooi kan verwoorden en ook wil delen met anderen

    veel liefs
    lut

    • Gina De Groote says:

      Lieve Lut,
      Dankjewel voor je lieve berichtje Lut, je maakte het ook mee hé. Hoe gaat het met jou en met de kids? Ik denk nog zeer veel aan Eddy en de samenwerking met Wim. Ik wens jou en je kids alle goeds. Warme groeten . Gina

  6. Rita Geerts says:

    Zo mooi verwoord Gina. Ik krijg kippevel als ik het lees. Ik denk ook nog zo vaak aan de avond dat we samen zaten en Wim mee aan het zoeken was naar een naam. Ik kan jullie nog zo hier voelen. Het thema dood is hier ook al lang aanwezig en het is ook hier zo dat Carlo voor het klassieke gaat. Herkenbaar wat je schrijft. Bedankt om dit te delen , het is een kracht voor mensen die dit ook beleven. Zo veel mooie herinneringen om je te ondersteunen, ik hoop je nog eens te zien. Liefs en warme knuffel.

    • Gina De Groote says:

      Thanks lieve Rita, ik herinner me al de momenten nog zo goed alsof het gisteren was. The house of the hills hé:-) Er is zoveeeel gebeurd sindsien. Ik lunchte onlangs met Vanessa die ik al een hele tijd niet had gezien, ze sprak me over jou. De verbinding die we toen hadden Rita is er nog altijd hoor. Het juiste moment zal ons weer samenbrengen. Ik voel dat dit zeker in 2018 zal zijn:-). Laat zeker weten als je in België bent. Tot ziens. Gina

  7. Lieve Bullens says:

    Gina, Veel liefs in deze moeilijke dagen. Afscheid nemen bestaat niet. Onlosmakelijk verbonden … De fysieke afwezigheid is een proces dat pijn doet. Ik kan zien dat je er iets moois van maakt. Gevoelens van allerhande zullen naast je lopen, omarm ze. Ze vertellen het verhaal van jou en Wim. Liefde en licht voor jou en de kinderen, het is de plek waar hij verder leeft.

    Wim,
    Het gaat je goed!

    • Gina De Groote says:

      Thanks lieve Lieve, wat ben ik blij verrast met dit mailtje. Een paar jaar geleden regelde ik een interview met zeeeer mooie foto’s van jou in mijn magazine maar had nooit eerder een persoonlijk contact met jou. Ik vond je al een super mooie vrouw (die foto’s van Selina waren de max), deze woorden bevestigen dit en ze doen deugd. Dankjewel hiervoor.
      Ik wens je ook alle goeds. grtjs Gina

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Crowdfunding ♥