Mooie mensen maken de zee nog mooier. Ik zet hen graag in de kijker met een complimentje.

Aan zee vorige week viel het me opnieuw op: een compliment is nooit zomaar een woord. Oprechte waardering zet mensen in hun kracht, soms zacht, soms diep, maar altijd echt. Een compliment zorgt altijd voor een betekenisvol moment. Sommige situaties vragen om een groepscompliment, omdat wat mensen samen creëren groter is dan elk individu apart. In andere gevallen mogen mensen echt apart in het licht staan. Een persoonlijk compliment raakt dan net dat tikkeltje dieper, al kan niet alles individueel benoemd worden. Of het nu om een groeps- of individueel compliment gaat, het doet altijd deugd. Deze week was complimenteren voor mij een mix van beide, het zorgde voor een rijkelijk gevulde  complimentenblog.

Groepscomplimenten aan de YOGI’s, CHANGERS For Life en het hele team van brasserie Coin des Copains

Ik wil beginnen met een groepscompliment voor alle yogi’s die zo enthousiast zijn over mijn YOGina. Sommigen komen al jaren en je voelt het meteen: hier ontstaat iets dat verder gaat dan yoga alleen. Er groeien vriendschappen, er is vertrouwen, en vooral een diepe verbinding. Dat is waar het voor mij om draait, en jullie maken dat samen mogelijk.

Ook een warm groepscompliment voor de CHANGERS For Life die ik op 6/6 aan zee mocht samenbrengen. Hun engagement voor het leven is niet zomaar iets. Het is een keuze. Een keuze voor verbinding, voor trouw blijven aan elkaar, gedragen door vertrouwen en een onvoorwaardelijk geloof. In mij, in CHANGE, in elkaar, in wat mogelijk is. Dat raakt me… elke keer opnieuw, op een stille, dankbare manier.

Vanuit die dankbaarheid nodig ik hen elk jaar uit voor een dag van samenzijn. Even vertragen, even terugkeren naar wat ons verbindt. Dit jaar dus aan zee. De geplande YOGinA viel letterlijk in het water door een regenbui, maar de Complimentenwandeling ging gelukkig wel door — en die bracht precies wat nodig was. Het blijft bijzonder om te ervaren hoe mensen openbloeien wanneer ze zich gezien voelen, en hoe woorden, eenvoudig en oprecht, bruggen bouwen tussen harten.

Samen eten hoort daar voor mij helemaal bij, dus maakte ik met liefde een lichte lunch klaar. Geen grootse dingen, maar lekkere, gezonde dingen in overvloed, om te voelen: we zijn samen, er is voor ieder iets, en dat is wat telt. De vrouwen noemden het “overvloed op tafel”… en ik voelde hoe die overvloed eigenlijk van binnenuit komt.

Daarna volgde het Verbindmoment, in vier delen. Daarna volgde het Verbindmoment, in vier delen, gedragen door enkele basisprincipes die we kennen uit Vrouwencirkels: een veilig kader, respect, en wat gedeeld wordt blijft binnen de groep. Eerst kreeg ieder de ruimte om te delen, terwijl de anderen alleen maar luisterden. Echt luisteren — zonder in te vullen, zonder te willen oplossen. Gewoon aanwezig zijn. In de vragenronde die volgde ontstond verdieping, zachtheid, wederzijds begrip. Daarna kwam de “Durf te vragen”-ronde, waarin we elkaar ondersteunen in wat er leeft, elk vanuit zijn eigen kracht.

En natuurlijk was er ook de Complimentenronde. Ik nodigde hen uit om te starten bij zichzelf — iets wat ze ondertussen al gewoon zijn — en van daaruit ontstond een stroom van warme, oprechte woorden naar elkaar. Je voelt dan bijna tastbaar wat verbinding doet.

Dit zijn de momenten die blijven. Die iets verschuiven. Die verder werken, lang nadat de dag voorbij is.

Volgend jaar trekken we misschien naar de Ardennen… en blijven we gewoon een dag langer in die verbinding.

Nog een groepscompliment gaat naar het hele team van brasserie Coin des Copains in Blankenberge. Het is een plek waar ik regelmatig alleen ga eten, maar me nooit alleen voel. Ze kennen ondertussen mijn plekje al. Vorige week zat alles afgeladen vol, grote tafels, drukte overal, en toch bleef die glimlach, die behulpzaamheid, die vanzelfsprekende warmte. Mijn tafeltje was per ongeluk ingenomen, maar er werd meteen mee gezocht naar een oplossing, met zoveel vriendelijkheid. Ik liet al een handgeschreven Complimentenkaartje achter, maar wil het hier ook nog eens zeggen: dankjewel.

Een individueel compliment aan mijn osteopaat en restaurantuitbater Klaas.

Er zijn van die momenten waarop één iemand echt even apart benoemd mag worden, omdat wat ze doen en hoe ze zijn een directe impact heeft.

Een persoonlijk compliment voor Klaas van Sea & Sand in Zeebrugge. Iemand die niet alleen zijn eigen zaak laat groeien, maar ook anderen mee in het licht zet. Het feit dat hij zijn netwerk informeerde over de opening van Bistro Feng Shui en hen aanraadde om daar eens langs te gaan, zegt zoveel. Geen concurrentie, maar conculegialiteit. Verbinden in plaats van vergelijken. Dat verdient oprecht respect.

En ook een heel persoonlijk compliment voor mijn osteopaat Matthias. Na maanden rugklachten weer vrij kunnen bewegen is op zich al enorm waardevol. Maar wat het extra bijzonder maakte, waren onze gesprekken. Over gezondheid, over systemen, over hoe het eigenlijk zovele dingen anders zouden mogen. Meer afgestemd op het zelfhelend vermogen van de mens, minder afhankelijk van wat ons klein houdt. Ik voel altijd die band als mensen op eenzelfde golflengte zitten omdat sommige inspiratie gewoon blijft doorwerken. Matthias raadde ook twee boeken aan die ik hier graag deel  omdat sommige inspiratie zo breed mogelijk moet verspreid worden: Dit slik ik niet meer! van Staf Henderickx en De Voedselfuik van Chris van Tulleken. Beide boeken werpen een kritische blik op ultrabewerkte voeding en de invloed van de voedingsindustrie op onze gezondheid.

Deze week voelde ik het opnieuw duidelijk: complimenten verbinden. Of ze nu aan één persoon gericht zijn of aan een hele groep. Zolang ze oprecht zijn, maken ze iets wakker. En misschien is dat wel het mooiste wat we elkaar kunnen geven. 💛

Ik ben benieuwd welke mooie mensen en mooie daden de week die komt weer mijn pad gaan kruisen.

Tot volgende week.

Gina